“เจ้าไม่ถือสาจริงหรือ ที่เพื่อนร่วมชั้นชายของน้องสาวช่วยแบกขาตั้งภาพให้นาง?”
ลั่วเซวียนวางแก้วสุราในมือลง ก้นแก้วกระทบโต๊ะไม้ดังแผ่วเบาใสกังวาน
ภายในบาร์บรรยากาศสงบ แสงไฟสลัว เครื่องเล่นแผ่นเสียงตรงมุมห้องกำลังหมุนแผ่นเพลงภาษาฝรั่งเศสที่ไม่รู้จักอย่างเชื่องช้า ท่วงทำนองทุ้มต่ำแฝงความเกียจคร้าน
เซี่ยหลินอวี่นั่งอยู่ในที่นั่งริมหน้าต่าง ปลายนิ้ววางพาดขอบแก้วอย่างไม่ใส่ใจ ท่าทางผ่อนคลายสบายอารมณ์
ได้ยินเช่นนั้น เซี่ยหลินอวี่ก็หัวเราะหึ “ถือสาหรือ? มีคนช่วยแบก ดีกว่าปล่อยให้น้องสาวข้าเหนื่อยเอง”
“ได้ เจ้าใจกว้างที่สุด ไม่เคยใจแคบเลยจริง ๆ” ลั่วเซวียนหัวเราะเยาะประชดประชัน
เซี่ยหลินอวี่ไม่ตอบอีก เขาหมุนแก้วสุราเบา ๆ น้ำแข็งกระทบแก้วดังแผ่วหวิว
โทรศัพท์บนโต๊ะสั่นขึ้นกะทันหัน หน้าจอสว่างวาบ
【หลิงหลิง: พี่ชายกำลังทำอะไรอยู่?】
เซี่ยหลินอวี่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เล็งไปยังโต๊ะแล้วถ่ายภาพส่งไปตามใจ หลังจากบังหน้าลั่วเซวียนที่ติดเข้ามาในภาพเรียบร้อยแล้ว
【หลิง: ดื่มสุรากับสหายอยู่ที่บาร์】
ไม่กี่วินาทีที่รอข้อความตอบกลับกลับยืดยาวราวกับเวลาเดินช้าลง
เปลวเทียนบนเชิงเทียนไหวระริกเงียบ ๆ แสงนั้นทำให้แนวคิ้วที่เดิมดูแข็งกระด้างของเซี่ยหลินอวี่อ่อนโยนลงเล็กน้อย
【หลิงหลิง: พี่ชายใจร้าย! ห้ามข้าไปบาร์ แต่ตัวเองกลับแอบดื่มสุรา เกลียดพี่แล้ว!】
【หลิง: ดื่มจนเมาข้างนอกอันตราย】
【หลิงหลิง: ข้าไม่กลัว! ถ้ามีพี่ชายพาไป ต่อให้เมาก็ไม่เป็นไรนี่นา】