“ท่านปรมาจารย์ ขอบคุณ ขอบคุณมากจริง ๆ!”
หลังจากกำจัดผีร้ายได้ เหล่านักศึกษาที่รอดตายมาอย่างหวุดหวิดก็กรูกันเข้ามา กล่าวขอบคุณกันเสียงดังเซ็งแซ่
หญิงสาวหน้าตาสะสวยคนหนึ่งมีคราบน้ำตาใส ๆ เกาะอยู่บนแก้ม ท่าทางน่าสงสาร นางขยับเข้ามาใกล้แล้วยื่นมือหมายจะกอดแขนของอิงหรูซื่อ แต่เขาหลบเลี่ยงอย่างแนบเนียน
มือที่ยื่นออกไปของหญิงสาวจึงค้างอยู่กลางอากาศ จะชักกลับก็ไม่ใช่ จะวางลงก็ไม่เชิง สีหน้าพลันแข็งค้าง
ด้วยหน้าตาเช่นนี้ นางมักได้รับคำชมและการเอาอกเอาใจจากผู้คนเสมอ นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนหลบเลี่ยงนางราวกับเห็นงูพิษ
อิงหรูซื่อไม่แม้แต่จะปรายตามองหญิงสาว สายตากวาดไปทางนักศึกษาชายสองสามคน ก่อนยื่นโทรศัพท์ออกไปอย่างตรงไปตรงมา
บนหน้าจอปรากฏรหัสรับเงินของวีแชทอย่างชัดเจน
อิงหรูซื่อมีสีหน้าเรียบเฉย “พูดขอบคุณอย่างเดียวไม่มีประโยชน์ ข้าอุตส่าห์ออกมาช่วยชีวิตพวกเจ้ากลางดึก ต้องเก็บเงิน”
หากไม่ใช่เพราะภาระหน้าที่ของตระกูลเทียนซือที่ทำให้เขาไม่อาจทนมองผีร้ายเข่นฆ่าคนธรรมดา อิงหรูซื่อก็คงไม่คิดจะมาที่นี่ตั้งแต่แรก
พวกโง่ที่อยากเรียกยอดคนดูระหว่างถ่ายทอดสด ตั้งใจบุกมาบ้านร้างกลางหุบเขายามวิกาล ทั้งฝ่าฝืนข้อห้าม ทั้งเรียกวิญญาณ ช่างรนหาที่ตายเสียจริง
ตอนอิงหรูซื่อไถเจอการถ่ายทอดสดของคนกลุ่มนี้บนแพลตฟอร์มคลิปสั้น เขาก็คิดจะเลื่อนผ่านทันที
แต่ไหนแต่ไรมา การได้พบกันย่อมมีวาสนานำพา เมื่อเห็นจากโหงวเฮ้งแล้วว่าพวกเขาไม่ใช่คนชั่วร้ายอย่างแท้จริง อิงหรูซื่อจึงสวมเสื้อคลุมออกมาจัดการเรื่องยุ่งยากนี้ ทั้งที่ปากก็ด่าพวกโง่ไปด้วย