หลู่ซางหลิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
“ข้ายังยอมรับนายเป็นเจ้าของด้วย”
ถานซวี่มองใบหน้าหลู่ซางหลิง ก่อนเอ่ยเสริมอย่างไม่ทุกข์ร้อน
“จริงหรือ?” หลู่ซางหลิงสบตาเขาโดยไม่หลบเลี่ยงแม้แต่น้อย
นางยกมุมปากขึ้น “เช่นนั้นก็ดีมิใช่หรือ? แมวกับสุนัขเกิดมาเป็นคู่กัน”
ถานซวี่ชะงักเล็กน้อย ก่อนยกมุมปากตามนาง
ข้อความในหน้าจอไหลผ่านอย่างรวดเร็ว
【ชอบลวี่เมิ่งที่ชื่อเถียนเจี่ยว: เยี่ยมเลย แมวกับสุนัขจงอยู่คู่กันไปตลอด】
【ชีวิตลงตัวของข้า: ทั้งสองกำลังหยอดกันอยู่หรือ? คนหนึ่งยอมรับอีกฝ่ายเป็นเจ้าของ อีกคนบอกว่าเกิดมาเป็นคู่กัน】
【ต้มฝนคลื่น: เพิ่งวันที่สองเอง ทำไมสองคนนี้อยู่ด้วยกันเหมือนคู่สามีภรรยาเก่าแก่แล้วล่ะ?】
ใกล้เที่ยง แขกรับเชิญคนอื่น ๆ ทยอยกลับมาจากข้างนอก
“ซางหลิง ตื่นแล้วหรือ?”
ดวงตาอิ่นช่านเป็นประกาย เขากำลังจะเข้าไปใกล้เพื่อเรียกร้องความสนใจ จู่ ๆ เสียงประกาศของทีมงานก็ดังขึ้น
“สวัสดีตอนเช้า แขกรับเชิญทุกท่าน บัดนี้ขอประกาศผลข้อความนิรนามจากผู้ที่ทำให้ใจหวั่นไหวเมื่อคืนนี้”
ทุกคนหยุดมือ ยกเว้นหลู่ซางหลิงกับถานซวี่
“แขกรับเชิญชายที่ได้รับข้อความนิรนามจากผู้หวั่นไหวมากที่สุดเมื่อคืนนี้คือ...”
เสียงประกาศหยุดไปสามวินาที จงใจสร้างความระทึก
“ถานซวี่”
“ได้รับข้อความทั้งหมด 4 ข้อความ”
บรรยากาศในห้องนั่งเล่นชะงักงันไปชั่วขณะ
ทีมงานนี่ช่างใจร้ายเหลือเกิน นี่มันต่างอะไรกับการประจานกันต่อหน้าคนอื่น?
ซ่งโยวโยวกะพริบตา น้ำเสียงร่าเริง “ว้าว~ ไม่คิดเลยว่าทุกคนจะส่งให้พี่ถานกันหมด”
เมื่อซ่งโยวโยวช่วยคลี่คลายบรรยากาศ อิ่นช่านก็หัวเราะแห้ง ๆ กลบเกลื่อนความกระอักกระอ่วน