อิงหรูซื่อตอบไปตามตรง
ผีสาวไม่ได้คิดจะทำร้ายโจวหมิงตั้งแต่แรก ที่โจวหมิงถูกครอบงำในฝันก็เพราะตัวเขาเองคิดฟุ้งซ่าน
เมื่อได้ฟังคำอธิบายของอิงหรูซื่อ สีหน้าของทุกคนก็พลันกระอักกระอ่วนขึ้นมา
พอถูกพูดแทงใจดำเข้าเช่นนี้ ใบหน้าของโจวหมิงก็แดงก่ำ อยากแทรกแผ่นดินหนีไปเสียเดี๋ยวนั้น
หลังจากวันนั้นที่เขากลับมาจากห้องสมุดของโรงเรียน เขาก็เอาแต่คิดถึงเรื่องนี้จริง ๆ
ทั้งที่รู้ว่าสตรีชุดขาวผู้นั้นดูประหลาดอยู่บ้าง แต่เขาก็ยังเฝ้าคิดถึงไม่เลิก คิดว่าถ้าได้พบอีกสักครั้งก็คงดี
ไม่คาดคิดเลยว่าคืนนั้นจะฝันเห็นภาพเหตุการณ์เดิมอีกครั้ง
เพียงแต่คล้ายมีบางสิ่งที่มองไม่เห็นขวางกั้นเขาเอาไว้ ต่อให้ในฝันก็ยังไม่อาจก้าวเข้าไปได้ ทำได้เพียงวนเวียนอยู่กับที่
เมื่อเห็นปฏิกิริยาของโจวหมิง ทุกคนก็รู้ว่าคำพูดของอิงหรูซื่อเป็นความจริง
พวกเขาอุตส่าห์คิดว่าผีสาวทำร้ายคน ที่ไหนได้โจวหมิงกลับหลงผิดไปเอง
บิดาของโจวหมิงโกรธจนยกมือขึ้น ก่อนจะลดมือลง “เจ้าช่างเลอะเลือนนัก!”
“ลูกพี่ลูกน้อง ข้านึกว่าทั้งวันเจ้ารู้จักแต่ร่ำเรียนเสียอีก ไม่คิดว่าจะรู้จักคิดถึงสตรีด้วย” เฉียนจิ่งเอ่ยเตือนพร้อมรอยยิ้ม “แต่ผีสาวคนนี้ เจ้าคิดถึงไม่ได้หรอกนะ”
คำพูดของเฉียนจิ่งทำให้โจวหมิงอับอายยิ่งกว่าเดิม
อิงหรูซื่อมองอย่างเย็นชา ก่อนตัดบทว่า “ข้ามีธุระต้องรีบไป ขับไล่สิ่งชั่วร้ายกันก่อนเถอะ”
โจวหมิงราวกับได้รับอภัยโทษ รีบพยักหน้ารัว “ได้ รบกวนท่านนักพรตแล้ว”
หลังออกจากบ้านตระกูลโจว อิงหรูซื่อก็ยืนเรียกรถกลับบ้านอยู่ริมถนน