ถานซวี่หันกลับมาเห็นภาพนั้น คิ้วหางตาพลันเลิกขึ้นเล็กน้อย ก่อนถามนางว่า:
“กรงเล็บแมวน้อยคันหรือ?”
หลู่ซางหลิงสบตากับถานซวี่ มุมปากยกยิ้มท้าทายสูงลิ่ว แล้วตบกำแพงที่ก่อไว้จนพังราบต่อหน้าต่อตาเขา
【ฮ่า ๆ ๆ เจ้าแมวน้อยเริ่มก่อกวนอีกแล้ว】
【มีแมวน้อยแบบนี้อยู่ด้วยก็ยิ้มรับชะตาเถอะ ไม่ช่วยแล้วยังก่อกวนอีกต่างหาก】
【ข้าไม่รู้ว่าใครจะชนะการแข่งขันนี้ แต่ถานซวี่แพ้แน่】
【แมวน้อยไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบไม่ให้เจ้าหมาน้อยแพ้เสียหน่อย】
ถานซวี่ไม่โกรธเลย ดวงตาเจือรอยยิ้มบาง ๆ แล้วเริ่มก่อกำแพงใหม่
หลู่ซางหลิงรู้สึกหมดสนุกขึ้นมาทันที จึงนั่งตบทรายเปียกเล่นอยู่ข้าง ๆ อย่างเกียจคร้าน
เมื่อกำแพงทรายก่อเสร็จอีกครั้ง ถานซวี่ก็คว้ามือหลู่ซางหลิงไว้
หลู่ซางหลิงก้มมองมือที่ถานซวี่จับอยู่ แสงแดดส่องให้เห็นข้อนิ้วของเขาชัดเจน เม็ดทรายละเอียดเกาะติดอยู่ตามง่ามนิ้ว แฝงความเซ็กซี่ดิบกระด้างอย่างน่าประหลาด
หลู่ซางหลิงจ้องมองอยู่สองวินาที ก่อนเงยหน้าถามเขา “เจ้าทำอะไรน่ะ”
“จิ้มอีกทีสิ”
ถานซวี่พามือของหลู่ซางหลิงไปที่กำแพงทราย
“……” หลู่ซางหลิงจิ้มกำแพงให้เป็นรูเล็ก ๆ อย่างเงียบงัน
ถานซวี่พยักหน้าเบา ๆ อย่างพอใจ แล้วปล่อยมือหลู่ซางหลิง
“เล่นต่อเถอะ”
หลู่ซางหลิงรู้สึกงุนงงอย่างยิ่ง
นางเล่นทรายไปพลาง เหลือบมองปราสาททรายไปพลาง ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่ารูเล็ก ๆ บนกำแพงช่างขัดตาเสียจริง
หลู่ซางหลิงชี้รูนั้นแล้วอดถามไม่ได้ “เจ้าไม่คิดว่ามันน่าเกลียดหรือ?”
“จะเป็นไปได้อย่างไร นี่เป็นผลงานออกแบบของเจ้า น่ารักจะตาย” ถานซวี่กล่าว