ประกาศผลสอบจำลอง หลู่ซางหลิงคว้าอันดับหนึ่งสายวิทย์ของทั้งระดับชั้นได้อีกครั้ง
แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนตกตะลึงยิ่งกว่าคือคะแนนของเจียงเหย่
แม้วิชาภาษาจีนของเขาจะยังฉุดคะแนนอยู่บ้าง แต่คราวนี้เขาสอบผ่านแล้ว
คะแนนรวมพุ่งขึ้นไปติดสิบอันดับแรกของทั้งระดับชั้นในชั่วพริบตา
เจียงเหย่รู้ดีว่าคะแนนของหลู่ซางหลิงไม่ใช่จะไล่ตามทันได้ง่าย ๆ ต่อให้คราวนี้ยังแพ้ เขาก็ใจเย็นเป็นปกติ แถมยังเป็นฝ่ายเอ่ยถึงบทลงโทษขึ้นมาก่อน
หลู่ซางหลิงทำเหมือนครั้งก่อน ให้เขารอหลังเลิกเรียน
หลังเลิกเรียน รอจนทุกคนกลับไปหมดแล้ว หลู่ซางหลิงจึงเอ่ยกับเจียงเหย่
“หันมา”
เจียงเหย่ขยับเก้าอี้เล็กน้อย ขาทั้งสองแยกออกจากกันนิด ๆ หันหน้าเข้าหาหลู่ซางหลิง แล้วถามเธอว่า “จะทำอะไร?”
หลู่ซางหลิงไม่ตอบ เธอลุกขึ้น เดินเข้าหาเจียงเหย่สองก้าว แล้วหยุดยืนอยู่ระหว่างขาทั้งสองข้างของเขา
ท่านี้ใกล้ชิดกันมาก
และยังชวนให้ใจเต้นอีกด้วย
หัวเข่าของเธอแทบจะแนบกับด้านในต้นขาของเขา
ลูกกระเดือกของเจียงเหย่ขยับ เขารู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย อยากจะถอยหลังไปสักหน่อย
เห็นดังนั้น หลู่ซางหลิงจึงวางมือทั้งสองลงบนบ่าเขา กดเอาไว้ไม่ให้ขยับ
“อย่าขยับซี้ซั้ว”
เจียงเหย่จึงหยุดนิ่ง
เจียงเหย่เดาไม่ออกว่าหลู่ซางหลิงจะทำอะไร จึงเงยหน้าขึ้นมองเธอเล็กน้อย นิ้วมือขดเข้าหากันนิด ๆ
ใกล้กันขนาดนี้
แค่รวบแขนเข้าหากันเบา ๆ
ก็สามารถดึงเธอเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขนได้อย่างง่ายดาย
ในวินาทีที่สายตาของทั้งคู่ประสานกัน เจียงเหย่เป็นฝ่ายก้มหน้าลงก่อน