หลู่ซางหลิงเงยหน้าขึ้น
ถานซวี่ยืนอยู่ตรงหน้านาง ก้มตามองนางแล้วถามอีกครั้งว่า “ได้หรือไม่?”
สีตาของเขาซ่อนอยู่ในราตรีอันมืดมิด อารมณ์ทั้งหมดพร่าเลือนกลายเป็นความมืดที่มองไม่เห็น คล้ายจะดูดนางทั้งคนเข้าไป
หลู่ซางหลิงแกว่งโทรศัพท์ในมือ “ไม่ลองอ่านข้อความที่ข้าส่งไปก่อนหรือ?”
ถานซวี่ชะงักไป
เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาปลดล็อกเข้าไป ข้อความบอกรักฉบับแรกคือ:
[ได้สิ]
แพขนตาของถานซวี่ไหวเล็กน้อย ก่อนจะมองไปทางหลู่ซางหลิง
หลู่ซางหลิงเอียงศีรษะน้อย ๆ ประสานสายตาร้อนแรงคู่นั้นของถานซวี่ ไม่เพียงไม่หลบเลี่ยง แต่ยังคลี่ยิ้มให้เขา
“ได้สิ”
หลู่ซางหลิงกล่าวซ้ำเสียงแผ่ว
ถานซวี่เอ่ยเสียงแหบพร่า “เหตุใดเจ้าถึงส่งข้อความแบบนี้มา?”
“ใครใช้ให้เจ้ามองข้าชัดเจนถึงเพียงนั้นเล่า?” หลู่ซางหลิงยกมุมปากอย่างได้ใจ “มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าเจ้าอยากจูบข้า”
“อืม ข้าอยากจูบเจ้า”
ถานซวี่ไม่ลังเลอีกต่อไป ประคองใบหน้าหลู่ซางหลิงอย่างแผ่วเบา ก่อนโน้มตัวลงจูบ
หลู่ซางหลิงคล้องแขนทั้งสองรอบเอวถานซวี่ แล้วจูบตอบอย่างกระตือรือร้น
ส่วนข้อความบอกรักอีกฉบับที่ยังไม่ได้เปิดอ่านน่ะหรือ?
หลู่ซางหลิงไม่ใส่ใจ
เวลานี้นางเพียงอยากดื่มด่ำกับจุมพิตนี้
ถานซวี่ก็เช่นกัน
ข้อความบนหน้าจอถ่ายทอดสดระเบิดขึ้นในพริบตา เปลี่ยนเป็นสีชมพูโดยอัตโนมัติ
【จูบกันแล้ว! คู่รักน้อยจูบกันอีกครั้งเสียที! จับภาพไว้เป็นที่ระลึก!】
【อ๊ากกก ข้าตื่นเต้นจนแทบคลั่งแล้วววว!】
【อาจารย์ถานรุกขึ้นมาแล้ว! จูบขอจูบแบบนี้แหละสะใจ!】
【ที่ฟินที่สุดคือคู่รักน้อยใจตรงกันโดยไม่ต้องพูด หลิงหลิงเดาได้ว่าถานซวี่จะส่งอะไรมา แล้วยังตอบกลับด้วยข้อความบอกรักด้วย!】