ลู่ซางหลิงตื่นจากความฝัน
นางเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะกอดเข่าเหม่อมองหน้าต่างแชตที่คุยกับอิงหรูซื่อ
บางทีอาจเป็นเพราะเพิ่งฝันถึงเรื่องในโรงเรียน ลู่ซางหลิงจึงนึกถึงวันเกิดอายุ 18 ปีของตนขึ้นมาอย่างกะทันหัน
นางหลับสนิทมาก พอตื่นขึ้นมาก็พบว่ามีกล่องของขวัญแสนประณีตวางอยู่ข้างหมอน บนกล่องยังติดตุ๊กตากระดาษสีแดงตัวหนึ่งไว้ด้วย
【อาหลิง สุขสันต์วันเกิด】
บนตัวตุ๊กตากระดาษเขียนตัวอักษรไว้สองสามคำด้วยลายมือพลิ้วไหว งดงามและอิสระอย่างบอกไม่ถูก
ลู่ซางหลิงนึกไม่ออกว่าใครเป็นคนให้ พอเห็นว่ามีตุ๊กตากระดาษติดอยู่บนกล่อง ก็เข้าใจผิดคิดว่าเป็นฝีมือแกล้งของซูลี่กับคนอื่น ๆ
แต่เมื่อเปิดดู นางก็พบว่าข้างในมีชุดกระโปรงเจ้าหญิงแสนสวยพับไว้อย่างเรียบร้อย ด้านล่างสุดยังมีซองแดงใบหนึ่งวางทับอยู่
ลู่ซางหลิงแกะออกมาดู
1,106.30 หยวน เป็นจำนวนเงินที่มีเศษสตางค์พอดี แต่ดูไม่ออกว่ามีความหมายพิเศษอะไร
ลู่ซางหลิงเก็บของขวัญลงในกระเป๋าเดินทาง
ตอนเปลี่ยนเสื้อผ้า นางพบว่าในตู้เสื้อผ้ามีกระโปรงสีขาวกับเสื้อคลุมหายไปหนึ่งชุด แต่กลับมีเสื้อขนเป็ดกันหนาวอย่างดีเพิ่มมาหนึ่งตัว
หอพักหญิงไม่ได้ติดตั้งกล้องวงจรปิด ลู่ซางหลิงจึงไม่รู้ว่าใครคอยช่วยเหลือนางอย่างเงียบ ๆ แล้วยังส่งของขวัญวันเกิดมาให้
นางเก็บความสงสัยไว้ในใจ เดินทางกลับบ้านอย่างปลอดภัยตลอดทาง และได้กินอาหารที่พ่อแม่ตั้งใจทำไว้ให้
อธิษฐานแล้วก็กินเค้ก
นางควรจะมีความสุขแท้ ๆ แต่ในใจกลับรู้สึกว่างเปล่าและไม่สบายใจขึ้นมาโดยไร้สาเหตุ
ไม่อาจสงบลงได้อยู่นาน
ต่อมาเมื่อกลับไปเรียน นางถึงได้ยินว่าซูลี่กับพวกประสบอุบัติเหตุ จมน้ำตาย
คนตายมีจำนวนพอดิบพอดี เป็นกลุ่มที่ชอบรังแกนางในโรงเรียนอยู่เป็นประจำ
แม้แต่ซูเจิง พี่ชายของซูลี่ ดูเหมือนจะรับการตายของน้องสาวไม่ได้ จนกลายเป็นคนเสียสติ เดี๋ยวหวาดผวาเดี๋ยวคลุ้มคลั่ง ทำงานผิดพลาดต่อเนื่อง บริษัทที่เคยไปได้ดีก็ถูกเขาทำจนล้มละลาย ส่วนตัวเขาเองก็เป็นหนี้ก้อนโตจนชดใช้ไม่หมด