สี่ทุ่ม บาร์ดนตรี
หรวนอิ่งเซวียนเพิ่งก้าวตามฉีหลินเข้าไปในบาร์ เสียงดนตรีร็อกอึกทึกก็กระแทกใส่หน้าเต็ม ๆ
นางขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว เห็นได้ชัดว่ายังไม่ชินกับความอึกทึกที่นี่ ฝีเท้าจึงช้าลงไปครึ่งจังหวะ
หรวนอิ่งเซวียนเงยหน้ามองแผ่นหลังกว้างใหญ่ที่อยู่ตรงหน้า ฉีหลินไม่มีทีท่าว่าจะสนใจนางแม้แต่น้อย ฝีเท้าไม่หยุดลงสักนิด พอก้าวเข้าประตูก็เริ่มกวาดตามองหาใครบางคน
หรวนอิ่งเซวียนเม้มปากบาง ๆ เดินตามหลังฉีหลินไปเงียบ ๆ
เฮ่อเหวยเป็นคนแรกที่เห็นทั้งคู่ เขาไม่ได้รีบร้อนทักทาย กลับใช้ศอกสะกิดหญิงสาวข้างกายเบา ๆ ก่อนจะพยักพเยิดไปทางประตูเป็นสัญญาณให้นางมอง
หลู่ซางหลิงคร้านจะเงยหน้าด้วยซ้ำ นางเขย่าแก้วเหล้าในมือเบา ๆ สายตาจับจ้องถ้วยเขย่าลูกเต๋าบนโต๊ะ น้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยว่า “เปิด”
หญิงสาวผมสั้นที่นั่งทางขวามือของนางชื่อเริ่นหลาน ใบหน้าเย็นชา ก้มตาลงเปิดถ้วยเขย่าลูกเต๋า
หลู่ซางหลิงเหลือบมองแล้วก็หัวเราะ
สายตาของนางทอดผ่านเริ่นหลานไปหยุดที่ผังป๋อหย่วนซึ่งนั่งอยู่ข้างกัน “เจ้าแพ้แล้วนะ เจ้าอ้วน~”
ผังป๋อหย่วนเบิกตาโตทันที ยอมรับโทษด้วยการยกแก้วเหล้าขึ้น ก่อนจะก้มหน้าดื่มรวดเดียวหมดแก้ว
“พี่หลิง ยังไงท่านก็เก่งที่สุด”
เวลานั้นเอง หรวนอิ่งเซวียนก็สังเกตเห็นทั้งสี่คนที่นั่งอยู่ตรงมุมโซฟา
ทุกคนล้วนหน้าตาโดดเด่น โดยเฉพาะหญิงสาวที่อยู่ตรงกลาง นางไขว่ห้างพาดขาบนโต๊ะอย่างสบายอารมณ์ ท่วงท่าสะเปะสะปะแต่ชวนให้สายตาหยุดมอง ความงามของนางเจิดจ้าราวกับพุ่งเข้าปะทะตรง ๆ จนหรวนอิ่งเซวียนเผลอเหม่อไปชั่วขณะ
ใบหน้านั้นแม้ไม่แต่งแต้มเครื่องประทินโฉม ก็มีเสน่ห์เย้ายวนมาแต่กำเนิด
หางตาเชิดขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากมีสีระเรื่อตามธรรมชาติ แม้แต่ไฝเม็ดเล็กบนสันจมูกก็ยังอยู่ในตำแหน่งที่พอเหมาะ งดงามสดใส ราวกับตรึงทั้งความไร้เดียงสาและความเย้ายวนไว้บนใบหน้านั้น