หลู่ซางหลิงออกมาจากห้องน้ำ พลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา
ห้าทุ่มครึ่ง
เมื่อยี่สิบนาทีก่อน เพื่อนร่วมชั้นหลายคนส่งข้อความมาขอโทษเธอในวีแชท พร้อมขอให้เธอช่วยพูดให้เซี่ยหลินอวี่ปล่อยพวกเขาไป
หลู่ซางหลิงรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าพวกเขามีเจตนาไม่ดี ที่ยอมไปบาร์กับพวกนั้นก็แค่อยากยั่วโมโหเซี่ยหลินอวี่เท่านั้น
พอคำนวณเวลาแล้ว เห็นว่าบทเรียนที่สั่งสอนไปก็น่าจะพอแล้ว หลู่ซางหลิงจึงตอบข้อความกลับไปทีละคนตามบทบาทที่วางไว้
【แอล: หืม? พี่ชายฉันไปหาพวกเธอเหรอ? ขอโทษนะ เมื่อกี้ฉันอาบน้ำอยู่ เพิ่งเห็นข้อความ เดี๋ยวโทรหาพี่ชายให้เลย】
หลังตอบข้อความแล้ว หลู่ซางหลิงก็ค่อย ๆ กดโทรออก
อีกฝ่ายรับสายแทบจะทันที “หลิงหลิง เป็นอะไรหรือเปล่า?”
ถึงจะหาข้ออ้างสักอย่างเรียกเซี่ยหลินอวี่กลับมาได้ แต่ก็ไม่จำเป็นต้องใส่ใจคนพวกนี้ถึงขนาดนั้น
อย่างไรเสีย บทบาทของเธอก็คือคนใจดี...แถมยังไร้เดียงสาด้วย ไม่ใช่หรือ?
น้องสาวผู้ไร้เดียงสาจะคิดมากได้อย่างไรกัน?
เธอก็แค่บอกความจริงกับพี่ชายตรง ๆ เท่านั้น
หลู่ซางหลิงจึงแสร้งถามอย่างกระวนกระวายว่า “พี่ ไปกรอกเหล้าให้เพื่อนฉันที่บาร์ทำไมเหรอ?”
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง
เซี่ยหลินอวี่ปลอบเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เด็กดี หลิงหลิง ไม่ต้องกังวลนะ พี่แค่เล่นกับพวกเขาเท่านั้นเอง”
“แค่เล่นกันเหรอ? แต่พวกเขาบอกฉันว่าดื่มจนอาเจียนกันหมดแล้วนะ” น้ำเสียงของหลู่ซางหลิงปิดความกังวลไว้ไม่มิด
พอได้ยินเช่นนั้น เซี่ยหลินอวี่ก็หัวเราะเบา ๆ ก่อนลดเสียงลงอีก “ก็พวกนั้นคออ่อนเอง”