บทที่ 1 อาเหยาเป็นใคร
หลังผ่านการเร่าร้อนดุเดือด ซูฮว่าก็ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ
กู้เป่ยเสียนไม่ได้ไปอาบน้ำอย่างที่เคยทำ แต่โอบกอดเธอจากทางด้านหลัง กอดแน่น หนักหน่วง ราวกับอยากจะกดเธอให้จมหายเข้าไปในกาย
ซูฮว่าถูกเขากอดเสียจนแทบจะหลอมละลาย ในใจทั้งประหลาดใจ ดีใจ ตื่นเต้น และเจือด้วยความขมขื่นเล็กน้อย
แต่งงานกันมาสามปีแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เขากอดเธอแบบนี้
เธอรู้สึกราวกับได้รับความรักอย่างสุดซึ้ง
หัวใจเต้นระรัว ราวกับกวางน้อยวิ่งชน เธอค่อย ๆ หันกายกลับมา สวมกอดเขาแน่น ใบหน้าเผยรอยยิ้มหวานละมุนงดงาม ประหนึ่งว่าได้โอบกอดโลกทั้งใบเอาไว้
ทั้งสองกอดกันแบบนี้อยู่เนิ่นนาน
กู้เป่ยเสียนคลายอ้อมกอด สวมเสื้อผ้าลุกนั่ง หยิบซองบุหรี่จากลิ้นชัก ชำนาญการเขี่ยออกมาหนึ่งมวน จุดไฟ สูดลึก
ควันขาวลอยกรุ่น ใบหน้าหล่อเหลาคมคายของเขาเลือนรางอยู่ในม่านหมอกควัน ไม่อาจเห็นสีหน้า ไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไร จนบุหรี่ที่คีบอยู่จวนจะไหม้ถึงนิ้วก็ยังไม่รู้ตัว
ซูฮว่ากระแอมเบา ๆ “คุณเลิกบุหรี่ไปนานแล้วไม่ใช่หรือ”
กู้เป่ยเสียนดับบุหรี่ สายตาลุ่มลึกจ้องมองนัยน์ตาของเธอ นิ่งเงียบไปชั่วอึดใจ แล้วเอ่ยว่า “ซูฮว่า เราแยกกันเถอะ”
ราวกับฟ้าผ่าผ่ากลางวันแสก ๆ!
ซูฮว่าอึ้งงัน หัวใจที่ร้อนแรงพลันเย็นเยียบ กลายเป็นน้ำแข็งในบัดดล!
เธอหน้าซีดเผือด มองเขาอย่างเลื่อนลอย เสียงสั่นเครือถามว่า “ฉันทำอะไรผิดหรือเปล่า”
“เปล่า”
“แล้วทำไมถึงต้องแยกกัน”
“สั่วสั่วกลับมาแล้ว ขอโทษด้วย”
ฉู่สั่วสั่ว คือแฟนเก่าของเขา
ซูฮว่าเจ็บปวดรวดร้าว สามปีแล้ว สามปีเต็ม ๆ ที่ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันเคียงข้าง หล่อเลี้ยงซึ่งกันและกัน แต่กลับสู้การกลับมาของผู้หญิงคนนั้นไม่ได้!
เขาไม่รักเธอ นี่แหละคือความผิดที่ใหญ่หลวงที่สุดของเธอ!
ท้อแท้ พ่ายแพ้ โศกเศร้าถาโถมท่วมท้น ซูฮว่ากัดริมฝีปากแน่น ร่างกายแข็งทื่อ
นิ้วมืออันสั่นเทาสวมเสื้อผ้า เตรียมจะลงจากเตียง
กู้เป่ยเสียนกดไหล่เธอไว้ ถามเสียงอ่อนโยนว่า “คุณจะไปไหน”
ซูฮว่ากลั้นน้ำตาเอาไว้สุดชีวิต “ไปทำอาหารเช้า”
“ก่อนหน้านี้คุณเป็นคนทำมาตลอด วันนี้เปลี่ยนเป็นผมทำบ้าง คุณนอนต่อเถอะ” น้ำเสียงเขาทุ้มต่ำและอ่อนหวาน
ซูฮว่าขานรับในลำคอ “อืม” แล้วนอนลง ดึงผ้าห่มคลุมดวงตาอันชุ่มชื้น
เมื่อเขาไปแล้ว เธอจึงลงจากเตียง วิ่งเข้าห้องน้ำ ไม่อาจกลั้นได้อีกต่อไป ร่ำไห้โฮออกมา
น้ำตาเหมือนลูกปัดที่ขาดร่วงจากเส้นด้าย หยุดเท่าไหร่ก็ไม่หยุด
เธอไม่เคยรู้เลยว่า การรักใครสักคน หัวใจจะเจ็บปวดได้ถึงเพียงนี้ ปวดร้าวเสียจนราวกับเขาคือก้อนเนื้อที่ถูกคว้านออกจากใจดวงนี้
เธอเจ็บจนทรงตัวไม่อยู่ พิงอยู่กับผนัง สะอื้นจนตัวโยน
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด กู้เป่ยเสียนตะโกนเรียกเธอจากชั้นล่างให้ลงไปกินข้าว
ซูฮว่าขานรับ แล้ววักน้ำเย็น ล้างตาครั้งแล้วครั้งเล่า
แต่ไม่ว่าจะล้างเท่าไหร่ ดวงตาก็ยังแดงก่ำ ราวกับมีเลือดคั่ง
ลงบันไดมา กู้เป่ยเสียนยืนรอเธออยู่ในห้องอาหาร
สูทสั่งตัดระดับสูงที่ตัดเย็บเข้ารูป กางเกงขายาวสีเข้มแลดูขาเรียวยาว บุคลิกลักษณะโดยรอบทั้งสง่างามและสูงศักดิ์ เพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้นก็เปล่งประกายไปทั่ว
ซูฮว่าเดินเงียบ ๆ ไปนั่งลงที่หน้าโต๊ะอาหาร
กู้เป่ยเสียนก้มตัวเล็กน้อย มองดวงตาอันแดงก่ำของเธอ แววตาอ่อนโยนอย่างยิ่ง “ร้องไห้มาเหรอ”
ซูฮว่าเงยหน้า ยิ้มฝืน ๆ ให้เขา “ล้างหน้าอยู่ โฟมล้างหน้าเข้าตาน่ะ เดี๋ยวก็หาย”
“คราวหน้าระวังหน่อยละ มากินข้าวเถอะ” กู้เป่ยเสียนนั่งลงข้าง ๆ เธอ หยิบตะเกียบส่งให้
ซูฮว่ายื่นมือไปรับ หลุบตาลง มองนิ้วเรียวสวยของเขาที่พาดอยู่บนตะเกียบ
อาหารเช้าอันหรูหราส่งกลิ่นหอมยั่วยวน แต่ทั้งสองคนกลับไม่มีใครแตะตะเกียบเลย
ชั่วชีวิตนี้ไม่เคยมีมื้อไหน ที่กินกันอย่างเศร้าสร้อยเช่นนี้
ครึ่งชั่วโมงผ่านไป อาหารยังคงเป็นเหมือนเดิม
ซูฮว่าวางตะเกียบลง ประคองมุมโต๊ะลุกขึ้น เอ่ยเสียงเบาว่า “ฉันไปเก็บกระเป๋า”
กู้เป่ยเสียนที่ถือตะเกียบอยู่ มือกำแน่นขึ้นเล็กน้อย “ไม่ต้องรีบ”
ซูฮว่ายิ้มขมขื่น ป่านนี้แล้ว ยังไม่รีบไปอีกหรือ จะรอให้คนเขาไล่กันหรือไง
เธอหันหลังขึ้นบันได เก็บข้าวของของตัวเองโยนลงกระเป๋าเดินทางทีละชิ้น เก็บอยู่พักใหญ่ สุดท้ายก็รูดซิปปิดดังครืด หิ้วลงมาชั้นล่าง
กู้เป่ยเสียนเดินเข้ามาหา ยื่นมือไปรับกระเป๋า “ให้ผมเถอะ”
“ไม่เป็นไร” ซูฮว่าลากกระเป๋าเดินทาง ยืดหลังตรงเดินออกไป
ผ่านลานสวน มองเหล่าดอกไม้ใบหญ้าที่คุ้นตา เธออดหวนไหวไม่ได้ ผู้คนไม่ใช่ต้นไม้ใบหญ้า ใครเล่าจะไร้ความรู้สึก
สามปีแล้ว สิ่งที่เรียกว่ารักกันนาน ๆ ก็เกิดรัก ที่แท้ก็เป็นเพียงเรื่องของเธอแต่เพียงผู้เดียว
เธอรักเขามากเพียงนั้น รักหมดหัวใจ มีทั้งความหลงใหลและความผูกพัน แต่มันจะมีประโยชน์อะไรอีก
ปล่อยมือเถอะ ปล่อยมือ
ทั้งสองเดินตามกันออกมาถึงหน้าประตูใหญ่ รถจอดรออยู่ด้านนอกแล้ว
กู้เป่ยเสียนยื่นเช็คมาให้ “ขอบคุณสำหรับสามปีที่อยู่เคียงข้าง”
ซูฮว่ายืนดื้อดึง ไม่รู้ว่าควรจะรับดีหรือไม่
กู้เป่ยเสียนยัดเช็คใส่มือเธอลงในกระเป๋าเดินทาง “รับไว้เถอะ จากนี้ต้องใช้เงินอีกมาก”
“อืม”
ซูฮว่าขานรับอย่างแห้งผาก เงยหน้าขึ้น มองริมฝีปากงดงามของเขา ดั้งจมูกโด่งสูง หน้าตาคิ้วตาหล่อเหลาคมคายอย่างละโมบ
หวนคิดถึงบนเตียง เขาใช้สายตาปกคลุมดวงตาของเธอ นับแต่นั้นมาก็มีแต่ดาวเต็มฟ้า หัวใจของเธอแหลกสลาย เจ็บปวดเกินกว่าจะเอื้อนเอ่ย
เธอคิดว่า ชีวิตนี้สักวันคงจะต้องถึงตอนที่เธอสามารถทำได้ ที่ในที่สุดจะไม่รักเขาอีกต่อไป
สามปี สิบปี
หรืออาจต้องใช้เวลาทั้งชีวิต
ดูเหมือนว่าการรักใครสักคนนั้นง่ายดายเหลือเกิน แต่การลืมเขาเล่า กลับยากเย็นแสนเข็ญ
กู้เป่ยเสียนมองเธออยู่ครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็ดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอด ใบหน้าดูสงบนิ่ง แต่ในดวงตากลับมีคลื่นโหมซัด “จากนี้ไป คุณอยู่คนเดียวลำพังคงไม่ง่ายนัก ถ้าลำบากอะไรก็โทรหาผมนะ”
น้ำตาปริ่มขึ้นมา แล้วกล้ำกลืนลงไป ซูฮว่าพูดว่า “ได้”
“สองปีแรกที่ผ่านมา ผมสุขภาพไม่ดี อารมณ์ก็แย่มาก ทำให้คุณต้องลำบาก”
“ก็ไม่เท่าไหร่”
“ดูแลตัวเองด้วย”
“คุณก็เช่นกัน” ซูฮว่าค่อย ๆ ยกมือขึ้น กอดเขา โอบกอดไว้ราวกับนี่คือการพรากจากกันเป็นครั้งสุดท้าย
ทันใดนั้น เธอก็ผละเขาออกมา
เธอผลักเขา ปาดหน้ารวดเร็ว ลากกระเป๋าเดินทางหันหลังเดินจากไป
เดินไปได้ไม่กี่ก้าว จู่ ๆ ก็ได้ยินกู้เป่ยเสียนถามว่า “อาเหยาเป็นใคร”
หัวใจสั่นไหวเล็กน้อย เท้าที่ก้าวขึ้นของซูฮว่าค่อย ๆ วางลง
เรื่องราวในอดีตที่ถูกเก็บงำไว้ พังทลายถาโถม
เธอโศกเศร้าเสียจนพูดไม่ออก
ได้ยินกู้เป่ยเสียนพูดอีกว่า “เขาคงสำคัญกับคุณมากสินะ ขอโทษด้วยที่ยึดครองคุณมาตั้งสามปี ขอให้มีความสุข”