บทที่ 3 หญิงงามล้ำเลิศ!
ที่จริงแล้วตั้งแต่แรกเห็นสภาพล้าหลังของปี้ซาน ฉินเฟิงก็หมดกำลังใจ ตั้งใจจะหนีกลับแล้ว
เขามารายงานตัวด้วยความคิดว่า ในเมื่อมาแล้วก็ลองดูสักตั้ง แต่คาดไม่ถึงว่าจะมาเจอคนพาลอย่างหยางเต๋อหลินตั้งแต่แรก เขานึกไม่ออกเลยว่าทำไมห้องทำงานของทางราชการถึงมีนักเลงนั่งอยู่
ที่ทำให้ฉินเฟิงอัดอั้นใจยิ่งกว่าคือ เขาพบหยางเต๋อหลินครั้งแรก ไม่มีเรื่องบาดหมางกันมาก่อน เขาไม่เข้าใจเลยว่าหยางเต๋อหลินเกลียดชังเขามาจากไหน
ฉินเฟิงเป็นคนหัวดื้อโดยธรรมชาติ ไม่เคยยอมแพ้ใคร
ฉินเฟิงหยิบเอกสารกองโตตั้งเป็นภูเขาบนโต๊ะมาเปิดดู แล้วเปิดคอมพิวเตอร์ ค้นหาข้อมูลในนั้น
ไม่กี่นาทีต่อมา ฉินเฟิงก็หัวเราะออกมาทันที
เขาเป็นศิษย์เก่ามหาวิทยาลัยเจียงหนาน มหาวิทยาลัยชั้นนำของประเทศ ด้วยผลการเรียนดีเด่น หลังจากเรียนจบก็ได้งานที่สำนักงานใหญ่ของบริษัทติดท็อป 500 ของโลกในเซี่ยงไฮ้ สำหรับฉินเฟิงแล้ว เรื่องอะไรก็ตามที่เกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ เรื่องนั้นไม่ใช่ปัญหา
ฉินเฟิงเปิดเวิร์ด สร้างแม่แบบขึ้นมาตามข้อมูลเอกสาร แล้วคลิกเปิดทะเบียนรายชื่อที่มีอยู่แล้วในคอมพิวเตอร์ นำข้อมูลในทะเบียนรายชื่ออิมพอร์ตเข้าไปทีเดียว...
ก่อนเลิกงานตอนบ่าย หยางเต๋อหลินมาที่ห้องทำงานอีกครั้ง เห็นฉินเฟิงกำลังคุยกับใครอยู่
"นี่มันห้องทำงานหรือตลาดสดกัน? เจ้าเด็กน้อย แกยังมีอารมณ์คุยเล่นอยู่นี่นะ? เห็นทีแกคงไม่รู้ว่าปัญหามันหนักหนาแค่ไหน?" หยางเต๋อหลินถลึงตาใส่ฉินเฟิงอย่างเอาเรื่อง
"รู้สิครับ ก็คุณบอกไม่ใช่เหรอ ถ้าก่อนเลิกงานยังอัปโหลดเข้าระบบไม่ได้ ผมต้องรับผิดชอบทั้งหมด"
"รู้ก็ดีแล้ว ดูท่าแกคงไม่คิดทำงานที่นี่ต่อแล้วล่ะสินะ?" หยางเต๋อหลินดีใจมาก
"ทำไมผมจะไม่ทำต่อล่ะครับ?"
"ในเมื่ออยากทำต่อ งั้นเอกสารล่ะ? เอกสารอยู่ไหน? เสร็จหรือยัง?"
"เสร็จตั้งนานแล้วครับ อัปโหลดเข้าระบบเรียบร้อย แค่นี้เอง สิบนาทียังไม่ถึงเลย" ฉินเฟิงพูดพลางหาว
"แกพูดเล่นอะไร? เป็นไปได้ยังไง? แกคิดว่าพ่อง่ายจะหลอกนักเหรอ? งานที่แกทำเสร็จแล้วอยู่ไหน? เปิดให้กูดู"
ในสำนักงานทั้งห้องมีคอมพิวเตอร์แค่เครื่องเดียว หยางเต๋อหลินไม่เข้าใจอุปกรณ์พวกนี้เลย แม้แต่เปิดเครื่องยังไม่เป็น ถึงได้ต้องให้ฉินเฟิงเปิดให้ดู
ฉินเฟิงเปิดคอมพิวเตอร์อย่างเกียจคร้าน แล้วเปิดเอกสารที่ตัวเองทำทีละไฟล์ให้หยางเต๋อหลินดู
"เอาอย่างนี้ไหมครับ ให้ผมเปิดทั้งแปดร้อยกว่าไฟล์ให้คุณดูทีละไฟล์เลย?" ฉินเฟิงถามยิ้มๆ
"เป็นไปได้ยังไง? เป็นไปไม่ได้..."
เรื่องนี้เกินกว่าที่หยางเต๋อหลินจะเข้าใจจริงๆ ก่อนหน้านี้เสี่ยวโจวที่รับผิดชอบข้อมูลพวกนี้ต้องใช้เวลาถึงครึ่งเดือน เขาคิดไม่ตกเลยว่าฉินเฟิงทำเสร็จภายในบ่ายเดียวได้อย่างไร
ที่จริงแล้วฉินเฟิงใช้แค่สิบนาที
หยางเต๋อหลินดูไฟล์สุดท้ายเสร็จแล้วมองฉินเฟิงอย่างหวาดหวั่น "แกทำได้ยังไง? เป็นไปได้อย่างไร?"
"เรื่องที่คุณคิดว่าเป็นไปไม่ได้น่ะมีอีกเยอะแยะเลยครับ คุณจะเล่นงานผมไม่ใช่เหรอ? ผมก็จะดูสิว่าคุณจะทำอะไรผมได้" ฉินเฟิงจ้องมองหยางเต๋อหลิน
หยางเต๋อหลินคาดไม่ถึงว่าเด็กใหม่บ้านนอกจะกล้าดีกับเขาถึงเพียงนี้ นี่มันเกินจะทนได้ ถ้าไม่จัดการฉินเฟิงให้ตายคามือ หน้าตาเขาจะไปไว้ที่ไหน?
"ดี แกแน่มาก ฉันจะทำให้แกเสียใจ! เก็บของแล้วไปบ้านพักคนชราเดี๋ยวนี้!"
"บ้านพักคนชรา? ผมต้องไปบ้านพักคนชราทำไมครับ?"
ฉินเฟิงไม่รู้ว่าบ้านพักคนชราเป็นสถานที่แบบไหน แต่แค่คิดด้วยส้นเท้าก็รู้ว่าไม่ใช่ที่ที่ดีแน่ หยางเต๋อหลินนี่ตั้งใจแก้แค้นเขาชัดๆ
"ทำไมน่ะเหรอ? ก็เพราะฉันเป็นรองหัวหน้า"
"หัวหน้าเซียวสั่งให้ผมอยู่รับผิดชอบเอกสารที่นี่"
"เซียวป๋อ? ไอ้เซียวป๋อมันเป็นห่าอะไรกัน งานปกครองประชาชนที่นี่ฉันเป็นคนสั่งการ นี่คืองานที่ฉันมอบหมายให้แก แกจะไม่ไปก็ได้ แต่ถ้าไม่ไปก็รับผลที่ตามมาเอง"
ฉินเฟิงไม่สนใจหยางเต๋อหลิน เดินไปที่ห้องข้างๆ แล้วเคาะประตูเปิดเข้าไปหาหัวหน้าเซียว
"หัวหน้าเซียวครับ รองหัวหน้าหยางให้ผมไปบ้านพักคนชราครับ" ฉินเฟิงไปฟ้องเซียวป๋อ
"บ้านพักคนชรา?" เซียวป๋อชะงักเล็กน้อย แล้วมองฉินเฟิง จากนั้นก็ยิ้มกว้างพูดว่า "ในเมื่อรองหัวหน้าหยางมอบหมายให้เธอไปทำงานที่บ้านพักคนชรา เธอก็ไปเถอะ บ้านพักคนชราเป็นหน่วยงานในสังกัดของฝ่ายปกครองประชาชนเรา การดูแลบ้านพักคนชราให้ดีก็เป็นหน้าที่ของเราเช่นกัน"
"แต่ว่า...แต่ว่า..."
"คนหนุ่มสาวก็ควรไปฝึกฝนในที่ที่ลำบากหน่อย มันมีผลดีต่อการพัฒนาในอนาคตของเธอ ไปเถอะ!"
ฉินเฟิงขมวดคิ้ว ไม่พูดอะไรต่อ เขามองออกแล้วว าที่พวกในออฟฟิศพูดไม่ผิดเลย ในฝ่ายปกครองประชาชนนั้น หยางเต๋อหลินคนพาลคนนี้คือเจ้านายตัวจริง
ฉินเฟิงกลับมาที่ออฟฟิศ พอเข้ามาก็เห็นหยางเต๋อหลินไขว่ห้างพิงพนักเก้าอี้
"เจ้าเด็กน้อย เป็นไงบ้าง? ไปฟ้องแล้วได้ผลไหมล่ะ? ฉันบอกแกแล้วไงว่างานปกครองประชาชนที่นี่ ฉันสั่งได้ แกเมื่อกี้ยังเก่งนักไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้ทำไมไม่หยิ่งล่ะ?"
ฉินเฟิงมองหยางเต๋อหลินด้วยสายตาเย็นชา แล้วเก็บของตัวเอง ลากกระเป๋าเดินทางที่อยู่ตรงประตูเตรียมจะออกไป
"เจ้าเด็กน้อย เตรียมใจอยู่บ้านพักคนชราไปตลอดชีวิตเถอะ! ตราบใดที่ฉันยังอยู่ แกก็ไม่มีวันได้กลับมา!" หยางเต๋อหลินหัวเราะลั่น
ฉินเฟิงกัดฟันด้วยความเกลียดชัง ลากกระเป๋าเดินทางมุ่งหน้าไปบ้านพักคนชรา
เพราะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับบ้านพักคนชรานี้เลย ไม่รู้เลยว่ามันเป็นสถานที่แบบไหน ฉินเฟิงจึงไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวกับการไปที่นั่น และไม่ได้ตระหนักถึงความร้ายแรงของปัญหา
ฉินเฟิงลากกระเป๋าเดินทาง แบกเป้คนเดียวเดินไปที่บ้านพักคนชรา
ถ้าไม่ได้มาเป็นข้าราชการที่นี่ ตอนนี้เขาคงกำลังนั่งอยู่ในออฟฟิศตึกสูง จิบกาแฟ กินขนมฟรีของบริษัทอยู่
"ตรูแม่งคงสมอง有病! ต้องวิ่งมาที่บ้านนอกลึกแบบนี้ให้พวกนักเลงรังแก"
ฉินเฟิงมองภูเขาใหญ่ที่ทอดยาวไม่ขาดสายรอบตัว ยิ่งคิดยิ่งโมโห ยิ่งคิดยิ่งเสียใจ
ฉินเฟิงเดินไปถามไปเรื่อย จนมาถึงบ้านพักคนชราปี้ซานก่อนฟ้าจะมืด
เมื่อเห็นบ้านพักคนชราที่ตั้งอยู่ตรงตีนเขาลูกนั้น ฉินเฟิงก็ตะลึงไปทั้งตัว
ที่ตีนเขามีบ้านอิฐแดงเตี้ยๆ เก้าห้องที่ปูด้วยกระเบื้องดินเผา ทั้งอิฐแดงทั้งกระเบื้อง ล้วนเก่าแก่พอสมควร ทรุดโทรมจนเหมือนจะพังลงมาเมื่อไหร่ก็ได้
หน้าประตูห้องแต่ละห้องมีคนแก่คนหนึ่งนั่งอยู่ มองไปไกลด้วยแววตาเลื่อนลอย ไม่ขยับเขยื้อน
ถ้าไม่ได้เดินเข้าไปใกล้กว่านี้ ฉินเฟิงรู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังมองรูปปั้นแต่ละรูปอยู่ ในหุบเขาลึกเช่นนี้ จู่ๆ ก็เห็นภาพแบบนี้ก็อดขนลุกไม่ได้
"นี่คือที่ทำงานหลังจากนี้ของผมเหรอ?" ฉินเฟิงแทบไม่เชื่อสายตา
เพราะไม่มีห้องเหลือ ไม่ต้องพูดถึงเตียงเสริม คืนนั้นฉินเฟิงจึงต้องนอนเบียดกับตาคนหนึ่งในจำนวนนั้น
ตาแก่อายุมากแล้ว แถมยังมีโรคประจำตัว อีกทั้งสภาพที่นี่ก็แย่ ฉินเฟิงเองก็ไม่รู้ว่าตาแก่อาบน้ำครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ ตลอดคืนนั้นเหม็นจนฉินเฟิงแทบอ้วก
ภายหลังฉินเฟิงถึงจะรู้ว่า จริงอยู่ที่บ้านพักคนชราเป็นหน่วยงานในสังกัดของฝ่ายปกครองประชาชน แต่ไม่เคยมีการส่งคนมาจัดการบ้านพักคนชราโดยเฉพาะมาก่อน นี่เห็นได้ชัดว่าเป็นอุบายชั่วร้ายที่หยางเต๋อหลินคิดขึ้นเพื่อแก้แค้นฉินเฟิง
ฉินเฟิงต้องยอมรับในความโหดเหี้ยมของวิธีนี้ เพราะตอนนี้เขาอยากตายใจจะขาด และในใจก็เกลียดหยางเต๋อหลินเข้ากระดูกดำ
เพราะไม่มีอะไรให้ทำเลย ฉินเฟิงจึงทำได้เพียงนั่งตรงประตูมองออกไปยังภูเขาใหญ่ที่อยู่ไกลๆ เหมือนกับพวกคนแก่ ต่างกันตรงที่คนแก่มองเห็นความทรงจำ ส่วนเขามองเห็นอนาคตที่เต็มไปด้วยความเลื่อนลอยของตัวเอง
"บางทีที่แห่งนี้ฉันไม่ควรจะมาเลยด้วยซ้ำ!" ฉินเฟิงถอนหายใจ ครั้งแรกที่เกิดความสงสัยในชีวิตของตัวเอง
ขณะที่ฉินเฟิงกำลังนั่งอยู่ที่บ้านพักคนชรามองออกไปไกลๆ อยู่นั้น หญิงสาวผู้งดงามถึงขีดสุดคนหนึ่งได้ก้าวเข้ามาในที่ทำการตำบลปี้ซาน
นางคือหูเจียยวิน รองเลขาธิการประจำตำบลปี้ซาน มือสามของที่นี่
นางยังเป็นหญิงที่งามที่สุดและลึกลับที่สุดในทั้งตำบลปี้ซานด้วย