เดือนเมษายนของฮ่องกงเริ่มร้อนอบอ้าวเหมือนต้นฤดูร้อนแล้ว
ด้านนอกห้องคลอดของโรงพยาบาลเอกชน เหวินซู่เดินวนไปมาตามทางเดินนานกว่าหนึ่งชั่วโมงแล้ว แม้จะเป็นลูกคนที่สอง แต่ความตื่นเต้นกังวลของเขาก็ไม่ได้ลดน้อยไปกว่าตอนจ้าวจ้าวคลอดเลย
“พอได้แล้ว ๆ เหวินซู่ อย่าเดินไปเดินมาตรงหน้าตาเฒ่าเลย เดินจนฉันเวียนหัวแล้ว” หลินฝูนั่งอยู่บนม้านั่งยาว ส่ายหน้า “หมอก็บอกแล้วนี่ว่าท่าทารกของอาอิ๋งอยู่ในตำแหน่งดี แถมเป็นลูกคนที่สอง คลอดง่ายจะตาย”
หลินหลานอิงยืนถือกระติกเก็บความร้อนอยู่ข้าง ๆ พลางพึมพำภาวนา “ใช่แล้ว ขอให้พระโพธิสัตว์คุ้มครอง ทุกอย่างต้องราบรื่นแน่นอน อาอิ๋งสุขภาพแข็งแรง ไม่เป็นไรหรอก”
พูดยังไม่ทันขาดคำ ประตูห้องคลอดก็เปิดออก
พยาบาลยิ้มพลางเดินออกมา “ยินดีด้วยค่ะ ทั้งแม่และลูกปลอดภัยดี คุณแม่คลอดราบรื่นมาก ตอนนี้กำลังทำความสะอาดอยู่ข้างใน อีกสักครู่จะเข็นออกมานะคะ”
ในห้องพักผู้ป่วย หลินอิ๋งเอนกายพิงเตียงที่ปรับหัวขึ้น สีหน้าดูไม่อ่อนเพลียนัก ลูกคนที่สองคลอดเร็วกว่าเด็กคนแรกมากจริง ๆ ยังไม่ทันที่เธอจะหมดแรง เจ้าตัวเล็กก็ลืมตาดูโลกพร้อมเสียงร้องจ้าแล้ว
เหวินซู่นั่งอยู่ข้างเตียง ใช้ผ้าขนหนูชุบน้ำอุ่นเช็ดหน้าให้เธอ “กระหายน้ำไหม?”
“ก็พอไหว” หลินอิ๋งมองท่าทางตื่นเต้นของเขา “คุณวิศวกรเหวิน ทำไมฝ่ามือชุ่มเหงื่อไปหมดล่ะ คนคลอดไม่ใช่คุณสักหน่อย”
“ผมอยากเป็นคนคลอดแทนคุณด้วยซ้ำ” เหวินซู่วางผ้าขนหนูลง แล้วยกแก้วน้ำอุ่นที่มีหลอดเสียบอยู่ข้าง ๆ มาจ่อริมฝีปากเธอ “ค่อย ๆ ดื่มนะ”
พยาบาลเข็นเปลเด็กเข้ามา วางทารกน้อยที่ห่อตัวด้วยผ้าสีชมพูไว้ข้างเตียง จ้าวจ้าววัยหกขวบรีบเกาะราวเปล เขย่งปลายเท้าชะโงกดูข้างในทันที