พ่อบ้านเสิ่นชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาเผยความสับสนเล็กน้อย
“คุณหนูเจียงคนไหนหรือ?”
“คราวก่อนเจ้าเพิ่งกินถังหูหลูของนางไปเอง ตอนนี้ก็ลืมเสียแล้วหรือ?” ผู้ดูแลฟางหยิบหมูชุ่ยซัวขึ้นมาชิ้นหนึ่ง
“ที่แท้ก็เป็นนางนี่เอง ข้าได้ยินเจ้าพูดถึง ดูเหมือนจะชื่อ...เจียงโม่ใช่หรือไม่?”
แม้จะไม่ได้เพิ่งออกจากเตา แต่ก็ยังคงความกรอบเอาไว้ได้ หอมกลิ่นพริกไทย ทั้งยังเคี้ยวหนึบเพลินปาก
แม้เย็นแล้วยังอร่อยถึงเพียงนี้ ตอนร้อน ๆ ต้องยิ่งอร่อยแน่
“อร่อยทีเดียว เจ้ารีบลองชิมดูสิ” ผู้ดูแลฟางเร่ง
พ่อบ้านเสิ่นกินไปสองสามคำ มิได้วิจารณ์รสชาติหมูชุ่ยซัว กลับมีสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมา
“ฮูหยินรู้หรือไม่ วันนี้ที่สะพานสาจินเปิดร้านอาหารเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง ดึงดูดอัครชายาแห่งอ๋องฉินในอนาคตให้แวะพำนัก เพียงวันเดียวก็มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วแล้ว?”