เที่ยงวัน ลู่เหวย์กับหานหนิงอยู่กินข้าวที่บ้านหานเยว่
กู้เจียทำบะหมี่กับกับข้าวอีกสองสามอย่าง ถึงจะไม่ใช่อาหารเลิศรส แต่เป็นรสชาติอาหารบ้านๆ กินแล้วสบายท้อง
อันอันนั่งข้างหานหนิง ตรงหน้ามีสับปะรดหั่นชามเล็กๆ วางอยู่ ใช้ไม้จิ้มฟันจิ้มกินทีละชิ้น กินจนน้ำเลอะปาก มุมปากแวววาว แก้มตุ่ย บางครั้งก็เงยหน้ายิ้มให้ลู่เหวย์ เผยฟันขาวซี่เล็กๆ
กินเสร็จ ลู่เหวย์เช็ดปาก ลุกขึ้น ลาหานเยว่กับกู้เจีย แล้วพาหานหนิงลงตึก
แดดบ่ายยิ่งร้อนจัด ส่องจนคนเวียนหัว ตั๊กแตนร้องดังกว่าเดิม เหมือนถูกความร้อนทำให้คลั่ง
ลู่เหวย์ขี่จักรยาน กลับบ้านหานหนิงก่อน ตอนที่ลู่เหวย์ล้วงกระเป๋าผ้าใบใหญ่จากใต้เตียงออกมา หานหนิงทำหน้าตกใจ
"นายเอาของนี่มาไว้ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่? ฉันไม่รู้เลย"
ลู่เหวย์ยิ้ม "เธอไม่รู้ตั้งหลายเรื่อง บ่ายนี้ร้อนนัก พักอยู่บ้านเถอะ ฉันไปเองก็ได้"
"ไม่ ฉันอยากไปด้วย ไม่กลัวร้อน" สองวันนี้ลู่เหวย์กำลังจะไปแล้ว หานหนิงอยากอยู่ข้างลู่เหวย์นานขึ้นอีกหน่อย
"ได้ งั้นไปด้วยกัน ฉันจะไม่สนใจแล้วนะถ้าแดดเผาเธอเป็นสาวผิวเข้ม"
"ฉันเกาะนายไว้แน่ อย่าคิดทิ้งฉันเชียว"
คนทั้งคู่ออกไปข้างนอกกันอีกครั้ง หานหนิงนั่งบนเบาะหลังจักรยาน ไปตามทางริมแม่น้ำหวงผู่มุ่งไปทางผู่ตง
ลมแม่น้ำพัดมา มีกลิ่นคาวน้ำ เย็นกว่าตัวเมืองเล็กน้อย
ออฟฟิศของสำนักงานพัฒนาผู่ตงอยู่ในตึกเก่าเล็กๆ กำแพงนอกสีเทาหม่น ดูจากรูปทรงภายนอกแล้วเหมือนของเมื่อศตวรรษที่แล้ว
ลู่เหวย์หาห้องทำงานของจางปิงเจอแล้วเคาะประตู
จางปิงนั่งดูเอกสารอยู่ในห้อง ได้ยินเสียงเคาะก็เงยหน้ามอง เห็นว่าเป็นลู่เหวย์ ก็รีบลุกขึ้น สีหน้าจากเคร่งเครียดกลายเป็นกระตือรือร้น
"เถ้าแก่ลู่! คุณมาได้เสียที!" เขาเดินอ้อมโต๊ะทำงาน เร็วๆ เข้ามา สองมือกำมือลู่เหวย์ เขย่าแรงๆ "ผมนึกว่าคุณไม่มาเสียแล้ว ตังแต่ไม่ได้เจอหน้าเป็นเดือนๆ ใจผมเต้นตุ๊มๆ"
"เป็นไปได้ไง" ลู่เหวย์ยิ้มพูด วางถุงเงินลงบนโต๊ะทำงาน "เรื่องที่รับปากไว้ ต้องทำให้ได้แน่ เห็นมั้ย ผมมาเสียค่ามัดจำนี่ไง"
ตาจางปิงเป็นประกาย ราวกับกลัวลู่เหวย์เปลี่ยนใจ