หานหนิงส่ายหัว แล้วก็พยักหน้า เรียบเรียงคำพูดอยู่นาน สุดท้ายก็พูดออกมาเพียง “ก็ไม่ได้ว่าอร่อยนะ แค่... ก็เหมือนกับข้างนอกนั่นแหละ”
“ปลารมควันนั่นยังสู้รสชาติที่ร้านเล็กๆ ข้างล่างตึกบ้านเราไม่ได้เลย ปลิงทะเลก็เรียบๆ ไม่มีอะไรพิเศษ” เธอหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วคีบผักใบเขียวอีกคำหนึ่ง เคี้ยวสองสามที ก่อนสรุป “เงินที่จ่ายไปนี่น่าเสียดายจริง”
ลู่เหวย์ฟังแล้ว ก็กลั้นหัวเราะไม่อยู่
เขาคีบหูฉลามชิ้นหนึ่งชิมดู ก็ธรรมดา ไม่ได้น่าทึ่งอะไร
แต่เขาไม่ได้พูดอะไร เมื่อมาแล้วก็มาแล้ว แพงไม่แพง มาที่นี่กินเพื่อบรรยากาศ เพื่ออารมณ์แบบนั้น
เขาดันจานไปทางหานหนิง บอกว่า “กินเยอะๆ” หานหนิงก็คีบอีกชิ้น คราวนี้ไม่ได้วิจารณ์อะไรอีก ค่อยๆ เคี้ยว ชำเลืองมองวิวแม่น้ำนอกหน้าต่างเป็นระยะๆ กินอย่างเงียบๆ สงบๆ
กินเสร็จ จ่ายเงิน ลู่เหวย์ล้วงเอาเงินปึกหนึ่งออกมา นับไปสองสามใบ วางไว้ใต้ใบเสร็จ
พนักงานเก็บไป แล้วทอนเงินเหรียญหยวนมาหนึ่งกำมือ เขายัดใส่กระเป๋ากางเกง แล้วดึงมือหานหนิงเดินออกจากร้าน
ข้างนอกแสงแดดกำลังดี ส่องบนใบหน้าอุ่นสบาย รอบข้างครึกครื้นอึกทึก กับบรรยากาศหรูหราโอ่อ่าด้านในนั้นเป็นคนละโลกกันเลย
หานหนิงถอนหายใจยาวเหยียด เหมือนพ่นความเกร็งจากมื้อนั้นออกมาหมด คล้องแขนลู่เหวย์ ซบหน้าลงบนไหล่เขา พูดว่า “อยู่ข้างนอกยังสบายกว่ากัน”
ทั้งสองกินข้าวเสร็จก็เดินเล่นต่อ จนกระทั่งหานหนิงเดินจนเมื่อยแล้ว ถึงได้เตรียมกลับบ้าน
ทั้งสองขี่มอเตอร์ไซค์กลับบ้าน ลมพัดหวือผ่านหู ใบไม้ของต้นไม้จันทน์ร่วงลงมาจากศีรษะ มีสองสามใบตกลงบนผมของหานหนิง เธอยื่นมือไปหยิบมาหนึ่งใบ หมุนเล่นในมือสองสามรอบ แล้วทิ้งไป