ลู่เหวย์นอนตะแคง มือหนึ่งเท้าศีรษะ อีกมือวางบนตัวหานหนิง ฝึกความสามารถในการบีบจับของนิ้วมือ
หานหนิงซุกตัวในอ้อมกอดเขา ใบหน้าฝังอยู่ที่ซอกคอของเขา ขนตาทอดลง หายใจถี่เล็กน้อย ราวกับกำลังอดทนต่อบางสิ่งอย่างสุดกำลัง
ทันใดนั้น ในท้องของเธอก็ดัง “โครกคราก” ชัดเจนเป็นพิเศษในห้องที่เงียบสงัด
หน้าของหานหนิงแดงซ่านขึ้นมาทันที จากต้นคอแดงไปจนถึงปลายหู เธอฝังหน้าลงในอ้อมกอดของลู่เหวย์อีกครั้ง เอ่ยเสียงอู้อี้ว่า “ห้ามหัวเราะนะ”
ลู่เหวย์กลั้นไม่ไหว มุมปากก็ยกขึ้น แต่กลั้นเสียงไว้ได้
เขาก้มลงจูบที่หน้าผากของเธอ ตบหลังเธอเบาๆ น้ำเสียงเจือรอยยิ้ม
“หิวแล้วใช่ไหม? เธอนอนก่อนนะ ฉันไปทำอาหาร เดี๋ยวก็เสร็จ”
หานหนิงเงยหน้าจากอ้อมกอดเขา หน้าแดงก่ำ ดวงตาเปียกชื้น ราวกับผิวทะเลสาบหลังฝนเพิ่งตก
เธอส่ายหน้า ลุกขึ้นนั่งจากผ้าห่ม ผ้าห่มเลื่อนหลุด เธอรีบคว้าขึ้นมาปิดหน้าอกไว้
“ฉันลุกด้วยดีกว่า ทำกับเธอ”
“ดีเลย”
ทั้งสองลุกขึ้นจัดแจงเล็กน้อย หานหนิงสวมชุดอยู่บ้านสีขาวตัวนั้น มวยผมขึ้นแบบง่ายๆ เผยให้เห็นลำคอที่เนียนผ่อง