อันที่จริง ลู่เหวย์เองก็ไม่คิดว่าตนจะเข้าใจความคิดที่แท้จริงของตัวเองได้เร็วขนาดนี้
และคำพูดหนึ่งของยาย ทำให้เขาตาสว่างขึ้นมาทันที
เมื่อครู่ เขาขับรถพายายไปเที่ยวรอบหนึ่ง
ตลอดชีวิตนี้ กระทั่งรถไถยายก็ไม่เคยนั่ง การได้นั่งรถยนต์ทำให้รู้สึกแปลกใหม่มาก มือจับที่จับ ตาเบิกกว้าง มองอะไรก็สดไปหมด
"คนสมัยนี้ดีจริงนะ มีรถยนต์นั่ง ต่อไปชีวิตต้องดีขึ้นเรื่อย ๆ แน่" ยายทอดถอนใจ สายลมพัดผมขาวหน้าผากของยาย ราวกับกอหญ้าสีเงิน
ลู่เหวย์ได้ยินก็ยิ้ม ยายอาจไม่รู้ว่า ชีวิตของคนในอนาคต เกินกว่าที่คนสมัยนี้จะจินตนาการได้เลย
รถไฟความเร็วสูง เครื่องบิน โทรศัพท์มือถือ อินเทอร์เน็ต ถ้าพูดคำเหล่านี้ออกไป ยายคงคิดว่าเป็นนิทาน
"ยาย รถเก่า ๆ คันนี้ไม่ดีครับ อีกสักพัก ผมจะเอารถดี ๆ มาให้ยายนั่ง"
ยายยิ้มพลางพูดว่า "ยายได้นั่งรถสักหน่อย ก็ถือว่ารถคันนี้ไม่เสียชาติเกิดแล้ว
เมื่อ 30 ปีที่แล้ว ไม่สิ แค่ 10 ปีก่อน ฝันยังไม่กล้าฝันเลย
ตอนที่ปู่กับยายแต่งงานกัน ปู่จูงลามาพายายกลับบ้าน คิดดูสิ เวลาผ่านไปตั้ง 50 กว่าปีแล้ว เร็วจริง ๆ ถ้าเธอปู่แก่หัวดื้อคนนั้นยังอยู่ด้วยก็คงดี" ยายพูดพลางมองเมฆสีทองที่ขอบฟ้า เหมือนกำลังตกอยู่ในห้วงความทรงจำ