ในลานบ้านกองเหล็กและไม้ไว้ไม่น้อย สูงต่ำสลับกัน กลายเป็นที่กำบังตามธรรมชาติได้พอดี
คนทั้งแปดอาศัยเงาของข้าวของกระจายตัวออก ล้อมบ้านจากทิศทางต่างๆ
มีคนคลำไปตามแนวกำแพง มีคนย่องไปตามกองเหล็ก มีคนอ้อมไปด้านข้างบ้าน
เจตนาชัดเจน ปิดทางทุกด้านทุกทาง ไม่ให้คนหนี
ลู่เหวย์หันกลับไปมองเอ้อร์หลวี่จึ
เจ้าตัวยังนอนกรนครอกๆ นอนแผ่หลาแบมือบนแคร่ที่ใช้กล่องต่อกัน อ้าปากค้าง กรนสม่ำเสมอ น้ำลายไหลลงหมอน ไม่รู้เลยว่าข้างนอกมีอะไรเกิดขึ้น
นี่คงเป็นอย่างที่เขาพูดกันว่า คนซื่อย่อมมีโชคมีวาสนากระมัง
ลู่เหวย์หันกลับมา แววตาวาบแสงเย็นเยียบ
ไม่ว่าพวกนี้จะมาปล้นหรือมีจุดประสงค์อื่น ย่องขึ้นมาในกลางดึก มือยังถือมีดทุกคน แน่ละว่าไม่ได้มาดี เช่นนั้นก็อย่ามาโทษเขา
ในใจคิดคำนวณเล็กน้อย เขาก็ได้แผนการ
หลบสายตาพวกนั้น ลู่เหวย์ค่อยๆ ดันหน้าต่างด้านหลังออกแล้วพลิกตัวออกไป เท้าแตะพื้น ไม่เกิดเสียงแม้แต่นิด
ความเร็วของเขารวดเร็วจนน่าตกใจ ในความมืดคนธรรมดาหาตัวเขาไม่เจอเลย
ก้าวเดียวก็สามสี่ช่วงตัว ปลายเท้าแตะพื้นไร้สุ้มเสียง ราวกับกลืนหายไปในรัตติกาล
เขารวดเร็วไปถึงด้านหลังคนแรก
คนนั้นกำลังโค้งตัว คลำไปตามแนวกำแพง ในมือกำกริช ปลายมีดชี้ขึ้น ตาจ้องเขม็งไปข้างหน้า ไม่รู้เลยว่าด้านหลังมีคนอยู่
ลู่เหวย์เล็งไปที่หลังคอเขา ฟันฝ่ามือลงไปฉับหนึ่ง
“กร๊อบ”——เสียงแตกกรอบเบาๆ แต่ท่ามกลางราตรีเงียบงันฟังได้ชัดแจ๋ว