สวีลี่ลี่ตัวสั่นสะท้าน สะดุ้งน้อย ๆ ใบหน้าแดงระเรื่อ มือที่ถือตะหลิวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงเบาว่า “ผักกาดดองตุ๋นเนื้อกวางโร”
ลู่เหวย์เลิกคิ้ว เดินไปเปิดฝาหม้อดู ผักกาดดองหั่นเป็นเส้นฝอยบาง ๆ เรียงอยู่ก้นหม้อ ด้านบนปูด้วยเนื้อกวางโรชิ้นใหญ่ ตุ๋นจนเนื้อสั่นเยิ้ม น้ำซุปขาวข้นเดือดปุด ๆ ฟองอากาศผุดขึ้นมา กลิ่นหอมยิ่งรัญจวนใจ
“เนื้อกวางโรมาจากไหน”
“พวกเจียงต้าหลงวางกับดักบนเขาจับได้ ส่งขาหลังมาให้บ้านเรา” สวีลี่ลี่ปิดฝาหม้อลง แล้วเติมฟืนเข้าไปในเตา เปลวไฟเลียก้นหม้อดังเปรี๊ยะ ๆ
ลู่เหวย์พยักหน้า
หลังจากเรื่องคราวก่อน พวกเจียงต้าหลงก็นับว่าเดินมาถูกทาง
ถึงแม้บางครั้งจะยังจับกลุ่มดื่มเหล้ากันบ้าง แต่ก็ไม่ได้แอบลักเล็กขโมยน้อยอีก
กับครอบครัวลู่เหวย์ พวกเขาก็นอบน้อมมาก เวลาหาปลา จับกุ้ง หรือดักไก่ป่าได้ ก็มักจะแบ่งมาให้
ตามธรรมเนียมลู่เหวย์ก็ตอบแทนด้วยบุหรี่ เหล้า บางทีก็ให้ขนม ลูกอม ติดไม้ติดมือไป
ไปๆ มาๆ ก็สนิทสนมกันดี
หลังกินข้าว เก็บกวาดถ้วยชามเสร็จ สวีลี่ลี่ก็ต้มน้ำร้อนในครัว ยกกะละมังมาให้ลู่เหวย์แช่เท้า