ลู่เหวย์ขับรถวิ่งไปตามถนนเรื่อยๆ มุ่งหน้าเข้าเมือง
ใบไม้บนต้นหยางสองข้างทางร่วงหล่นหมดตั้งแต่เนิ่นนาน กิ่งก้านเปลือยเปล่ายื่นขึ้นไปบนท้องฟ้าสีเทาหม่นราวกับนิ้วเหี่ยวย่นของคนแก่
ในทุ่งนาปกคลุมด้วยหิมะบางๆ ขาวโพลนไปทั่ว ตอซังข้าวโพดแทงทะลุหิมะขึ้นมาเป็นท่อนๆ
สิบนาทีกว่าๆ ก็มาถึงตัวเมือง เมืองตงหลิ่งไม่ใหญ่ มีถนนใหญ่เส้นเดียว เดินจากหัวตะวันออกไปท้ายตะวันตกใช้เวลาไม่ถึง 30 นาที
ร้านค้าสองข้างทางเรียงรายกันไป ร้านปุ๋ย ร้านซ่อมรถแทรกเตอร์ ร้านขายของเบ็ดเตล็ด ล้วนเป็นหน้าร้านเล็กๆ ป้ายหน้าร้านสีซีดจาง สั่นไหวในสายลมหนาว
ลู่เหวย์จอดรถไว้ข้างร้านค้าสองตามที่อยู่ที่พ่อบอก ลงรถมามองไป ก็เห็นร้านข้างๆ มีป้ายหน้าร้านพื้นสีขาวตัวอักษรสีแดงแขวนอยู่เหนือประตู — “ร้านเสื้อผ้าเหวินเจวียน”
ในตู้กระจกโชว์เสื้อกันหนาวตัวใหม่ๆ หลายตัว แขวนไว้อย่างนั้น สินค้าพวกนี้เอามาจากร้านที่ในเมืองของแม่ทั้งนั้น
ส่วนสินค้าที่ร้านแม่ ก็ไม่ใช่โจวหย่าก็เป็นเขาเองที่ส่งไปให้
ก่อนหน้านี้ลู่เหวย์เคยได้ยินพ่อพูดถึงบ้าง ว่าพี่สาวเปิดร้านเสื้อผ้าในเมือง ธุรกิจก็ใช้ได้