ลู่เหวย์ไม่ได้พูดอะไร ยกแก้วเหล้าขึ้นจิบเล็กน้อยแล้ววางลง รอให้เขาพูดต่อ
หวังเปียวสูดลมหายใจเข้าลึก วางแก้วเหล้าบนโต๊ะ สองมือประสานกันยันบนโต๊ะ ปลายนิ้วงอเล็กน้อย
“ลูกสาวของฉัน หลินหลิน ปีนี้สิบเจ็ดแล้ว”
เสียงของเขาเริ่มสั่นเครือ เหมือนคนที่ตัวสั่นเทาในหน้าหนาว “สองปีก่อนถูกรถชน หัวกระแทก หมอบอกว่าสมองได้รับบาดเจ็บขั้นรุนแรง ผ่าตัดไปสองครั้ง ชีวิตปลอดภัยแล้ว แต่คนไม่ฟื้น
ลืมตาได้ มองคนได้ ลูกตากรอกไปมา แต่ไม่มีสติสัมปชัญญะ” เขาหยุดชะงัก ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง เหมือนกำลังกลั้นอะไรบางอย่างที่กลืนไม่ลง
“น้องชาย พี่อยากให้นายช่วยดูให้หน่อย”
ลู่เหวย์ได้ฟังก็เริ่มคิดว่าจะจัดการเรื่องนี้ยังไงดี
พูดตามตรง เขาคิดว่าเขาน่าจะรักษาได้ แต่กลัวว่าถ้ารักษาหายแล้ว เรื่องนี้จะไม่จบไม่สิ้น
แต่จะให้เขาปฏิเสธหวังเปียว เขาก็พูดไม่ออก
เพราะอย่างไรหวังเปียวก็เคยช่วยเขามามากมาย ถ้าปฏิเสธไปก็ดูไม่เห็นแก่หน้ากันเกินไปหน่อย