หวังเปียวโยนบุหรี่ทิ้งทันที ควักโทรศัพท์ออกมาด้วยโทสะ กดโทรออกพลางถาม "รถตู้สีขาว ใช่ไหม?"
ลู่เหวย์พยักหน้า จ้องตาเขม็ง
หวังเปียวโทรหาเบอร์แรก ทันทีที่คุยก็พูดตรงประเด็น "เถ้าเฉิน ผมหวังเปียวเอง ช่วยหน่อย ตรวจสอบรถคันหนึ่งหน่อย รถตู้สีขาว ทะเบียน... คืนนี้โผล่แถวป่าทิศตะวันออกของย่านอุตสาหกรรม ติดป้ายทะเบียนกรุงเทพ อยากรู้ว่าใครเป็นเจ้าของรถ เอาตอนนี้เลย"
ปลายสายพูดไม่กี่คำ หวังเปียวขมวดคิ้ว "อย่ามาอ้างกฎเกณฑ์กับผม หลานสาวผมถูกลักพาตัว! ...ใช่! ...ได้ รอโทรกลับนะ"
วางสาย เขาโทรหาเบอร์สอง เบอร์สามต่อ
เบอร์หนึ่งเป็นคนกลางชาวไทยที่จัดหางานรักษาความปลอดภัยให้ย่านอุตสาหกรรม เบอร์อีกเบอร์เป็นนายหน้าท้องถิ่นที่จัดการ "ธุระสีเทา" โดยเฉพาะ
แต่ละสายไม่เกินยี่สิบวินาที น้ำเสียงเปลี่ยนจากสุภาพเป็นกร้าวเป็นเกือบขู่
ลู่เหวย์ยืนอยู่ข้าง ๆ กำหมัดแน่นจนข้อนิ้วดังกรอบ ๆ ข้อนิ้วขาวซีด
เขาแทบอยากจะฉีกมิติพุ่งตัวไปเดี๋ยวนี้ แต่ก็ทำไม่ได้ อย่างน้อยก็ยังทำไม่ได้ตอนนี้
ไม่รู้ตำแหน่งแน่ชัดของหลานเวยเวย ไปก็เสียเวลาเปล่า
"น้อง" หวังเปียววางสาย หันมามองลู่เหวย์ สีหน้าจริงจัง "อย่าเพิ่งร้อนใจ พัทยามันไม่ใหญ่ เดี๋ยวก็หาตัวได้ เวลาผ่านไปไม่นาน ไม่น่ามีอะไรหรอก"