ร่างแวบหนึ่ง ลู่เหวย์ก็ปรากฏตัวในห้อง เครื่องจักรพวกนั้นเขาซ่อมแซมใหม่ทั้งหมด จัดการปัญหาจุกจิกเล็กน้อย ถึงหน้าตาจะเก่า แต่ใช้การได้เหมือนใหม่
คืนนี้หาโอกาสขนไปก็พอแล้ว
เขาลุกออกจากห้อง สวีลี่ลี่เห็นลู่เหวย์เพิ่งเข้าไปแล้วก็ออกมา ก็ชะงักเล็กน้อย "นี่บอกว่าเหนื่อยจะพักสักหน่อยไม่ใช่เหรอ ทำไมออกมาอีกแล้ว" เธอวางชามที่กำลังล้างอยู่ เช็ดมือบนผ้ากันเปื้อน แล้วเดินเข้ามาหา
ลู่เหวย์ยิ้มพูด "ดึกมากแล้ว ผมไปส่งคุณกลับบ้าน"
สวีลี่ลี่ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เอามือทัดผมปรกหลังหู "ไม่ต้องเลย ฉันกลับเองได้ ไม่ไกลนี่ คุณเหนื่อยมาทั้งวัน รีบพักเถอะ"
"ไปเถอะ พอดีอีกเดี๋ยวผมจะออกไปมีธุระ ผ่านทางพอดี" ลู่เหวย์หยิบเสื้อนอกลงจากผนัง คลุมตัว แล้วหยิบอีกตัวยื่นให้สวีลี่ลี่ "กลางคืนเย็น ใส่เสีย"
สวีลี่ลี่รับเสื้อนอก แก้มแดงระเรื่อ ใจหวานรัญจวน
เธอถอดผ้ากันเปื้อนพาดบนพนักเก้าอี้ แล้วตามลู่เหวย์ออกประตูบ้านไป
พระจันทร์แขวนอยู่บนฟ้า กลมโต ส่องทางดินเป็นสีขาว
สองคนเดินเคียงข้าง เงาบนพื้นแนบชิด ไม่มีใครพูดอะไร