ลู่เหวย์ยืนอยู่หน้าประตูบ้าน มองดูพ่อลู่ต้าไห่กำลังโม้จนน้ำลายกระเด็น ตบหน้ารถพลางบอกว่า "ดูสีสิ ดูความเงานี่" แล้วก็เปิดประตูรถชี้เบาะหนังให้คนอื่นจับ ท่าทางอยากให้คนทั้งหมู่บ้านมานั่งสักรอบ
ลู่เหวย์ส่ายหน้าอย่างระอา ขี้เกียจห้ามแล้ว ช่างเถอะ อยากโม้ก็โม้ไป เฒ่านี่ก็มีงานอดิเรกแค่นี้ จะให้เลิกหมดก็ไม่ได้
คิดดูดีๆ ใครมีเงินแล้วไม่อยากกลับบ้านอย่างภูมิฐานล่ะ?
ใครไม่อยากให้คนอื่นมองด้วยสายตาอิจฉาล่ะ?
ถ้าเป็นตัวเอง ใจก็คงอดฟูสองสามวันไม่ได้เหมือนกัน แค่หน้าไม่หนาเท่าพ่อ เลยแสดงออกตรงๆ ขนาดนี้
ลู่เหวย์สตาร์ทรถ เข้าเกียร์ บีบแตร ตะโกนบอกลู่ต้าไห่ว่า "พ่อ ผมไปบ้านยายนะ" ลู่ต้าไห่กำลังเทียบท่าจับพวงมาลัยกับตาเฒ่าจางอยู่ หันกลับมามองแวบเดียวแล้วโบกมือ "ไปเถอะๆ เดี๋ยวพ่อตามไป"
รถยนต์หงฉีแล่นช้าๆ ไปตามทางในหมู่บ้าน ผ่านใต้ต้นฮ่วยแก่ยายแก่ๆ หลายคนยืดคอมองพลางส่งเสียงจิ๊จ๊ะไม่หยุด
ลู่เหวย์ชะลอรถ พยักหน้าให้พวกนางถือเป็นการทักทาย
รถเลี้ยวเข้าถนนบ้านยาย จอดตรงหน้าประตูใหญ่