หากต้องการเข้าไปในคฤหาสน์ ก็ต้องหลีกเลี่ยงกล้องวงจรปิด มิฉะนั้น หลังจากถูกพบตัวแล้ว ลู่เหวย์ไม่กลัวหรอก แต่หวังเปียวจะตกที่นั่งลำบาก
ดังนั้น วิธีที่ดีที่สุดคือควบคุมห้องเฝ้าติดตามอย่างเงียบเชียบ ไม่ให้ใครสังเกตเห็นร่องรอยของเขาได้
แต่ตอนนี้ ปัญหาที่อยู่ตรงหน้าคือ เขาไม่รู้ว่าตำแหน่งของห้องเฝ้าติดตามอยู่ที่ไหน
จึงต้องคิดหาทางจับ 'ชิวหางเสือ' มาเค้นถามที่อยู่ของห้องเฝ้าติดตามให้ได้ก่อน
ดังนั้น เขาจึงไม่รีบร้อนเข้าไป แต่ยืนอยู่บนเนินเขาห่างๆ เดินอ้อมรอบคฤหาสน์หนึ่งรอบ
กำแพงโดยรอบสูงมาก ด้านบนมีตาข่ายไฟฟ้ากั้นอยู่ ทุกสองสามก้าวก็มีกล้องวงจรปิด ตรงมุมกำแพงไม่มีแม้แต่รูสุนัข
เขาหมอบอยู่หลังพุ่มไม้ นับความถี่และเส้นทางของหน่วยลาดตระเวน ในใจก็ประเมินสถานการณ์ไว้แล้ว
เขาแอบย่องไปทางด้านตะวันตกของคฤหาสน์ก่อน ตรงมุมกำแพงด้านนั้นมีจุดอับสายตาของกล้องวงจรปิด
ทหารลาดตระเวนสองคนเดินตามกันมา คนหน้าเพิ่งเดินเลี้ยวโค้งไป คนที่อยู่ด้านหลังเดินตามหลังมา ห่างกันไม่กี่ก้าว
ลู่เหวย์รออยู่ในเงามืดตรงมุมกำแพง รอให้คนที่อยู่ข้างหลังเดินตามเข้ามา จากนั้นก็ใช้มือปิดปากจากด้านหลัง แล้วลากคนลงไปในพงหญ้า ไม่ถึงครึ่งนาที ก็ถามตำแหน่งของห้องเฝ้าติดตามและเบาะแสของหวังเปียวออก
เขาฟันสันมือลงที่ข้างคอของคนคนนั้น ร่างนั้นก็หมดสติอ่อนปวกเปียกลงไป เหมือนถุงปูนซีเมนต์ที่ถูกขนถ่ายลงจากรถ