เช้าวันรุ่งขึ้น ฟ้ายังไม่ทันสางดี ลู่เหวย์ก็ตื่นแล้ว
เขาล้างหน้าล้างตา ผลักประตูออกไป เห็นโฮวจื่อยืนรออยู่ในลานบ้านแต่ไกล
โฮวจื่อยืนอยู่ตรงมุมกำแพง มือสองข้างห้อยลงข้างตัว ปลายนิ้วพันกันไปมา ท่าทางระมัดระวังสุดตัว
เขาสวมเสื้อแจ็คเก็ตสีเทายับยู่ยี่ ผมเผ้ายุ่งเหมือนรังนก ใต้ตาคล้ำเป็นหมีแพนด้า ดูก็รู้ว่าไม่ได้หลับทั้งคืน
พอเห็นลู่เหวย์เดินออกมาจากห้อง ตัวเขาก็สะท้านขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ราวกับถูกกระแสลมเย็นวาบกระทบ ในแววตาฉายแววหวาดกลัวอย่างบอกไม่ถูก
เมื่อคืน คนแปดคนนั้นหายไปอย่างไร้ร่องรอย หมาบ้าก็หายไปด้วย
คนเป็นๆ ตัวโตๆ อยู่ดีๆ ก็หายไป ผลจะเป็นยังไง ไม่ต้องคิดมากก็รู้
ตอนนี้เขายืนอยู่ในลานบ้านนี้ เผชิญหน้ากับชายหนุ่มที่ยิ้มแย้มอยู่ตรงหน้า ในใจมีแต่ความคิดเดียว—ท่านผู้ชายคนนี้ ถ้าวันไหนไม่สบอารมณ์ขึ้นมา ก็จะบี้เขาเหมือนบี้มดได้ง่ายๆ
ลู่เหวย์มองเขาแวบหนึ่ง สีหน้าไม่ได้แสดงอะไรเป็นพิเศษ แล้วเดินเข้าไป ตบบ่าเขายิ้มๆ ตอนฝ่ามือกระทบ โฮวจื่อตัวแข็งทื่ออย่างเห็นได้ชัด ร่างกายเกร็งเหมือนก้อนหิน แม้แต่ลมหายใจยังกลั้นไว้
ลู่เหวย์สัมผัสได้ว่าร่างกายเขากำลังสั่นเล็กน้อย อาการสั่นนั้นไม่ใช่เพราะหนาว หากแต่เป็นความหวาดกลัวที่พวยพุ่งจากส่วนลึก
“ไม่ต้องกลัว” ลู่เหวย์พูดเบาๆ น้ำเสียงสบายๆ “แค่นายทำงานซื่อสัตย์ อยู่กับฉันน่ะดีกว่าชีวิตก่อนหน้านี้แน่นอน”
ร่างโฮวจื่อยังเกร็งอยู่ แต่ก็ไม่สั่นเท่าตอนแรกแล้ว
เขาพยักหน้าหงึกๆ ถี่เป็นลูกกระเดื่อง ปากพล่ามออกมาเป็นชุด “ครับๆ ท่านเจ้าของวางใจได้ ผมจะทำงานสุดฝีมือแน่นอน จะถวายหัวทำงานจนตัวตาย ยอมลุยน้ำลุยไฟ ยอมขึ้นเขาลุยห้วย—”