พยาบาลคนหนึ่งเข็นรถเข็นเล็กเข้ามา ในมือถือขวดน้ำเกลือที่ผสมยาไว้แล้วกับสายให้น้ำเกลือ ตรงมาที่ข้างเตียง
รถเข็นทำจากเหล็กเคลือบ ล้อกลิ้งบนพื้นไม่ค่อยลื่นนัก เดินไปก็ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดไปด้วย
พยาบาลเป็นสาวน้อยอายุเพิ่งเลยยี่สิบต้นๆ หน้ากลม ใส่หมวกสีขาวกับหน้ากากอนามัย เหลือเพียงดวงตาคู่หนึ่งให้เห็น ในมือถือสำลีกับเทปกาว เริ่มจัดยาด้วยท่าทางคล่องแคล่ว
ลู่เหวย์ลุกขึ้นยืน ยื่นมือไปกั้นไว้ "ไม่ต้องให้น้ำเกลือกับพวกเราแล้วนะครับ อีกเดี๋ยวเราก็จะออกจากโรงพยาบาลแล้ว"
หลอดฉีดยาในมือพยาบาลชะงัก เงยหน้าขึ้นมองลู่เหวย์ตาโต คล้ายจะยืนยันว่าตัวเองฟังผิดหรือไม่
"ห๊ะ? ไม่ให้น้ำเกลือแล้วเหรอ? ได้ยังไงกัน? อาการคนไข้หนักขนาดนี้ ไม่ให้น้ำเกลือได้ยังไง? คุณจะไม่รักษาแล้วเหรอ?"
ลู่เหวย์ส่ายหน้า น้ำเสียงราบเรียบ แต่หนักแน่นมาก "ไม่รักษาแล้วครับ อีกเดี๋ยวช่วยจัดการขั้นตอนให้พวกเราด้วย"
พยาบาลมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าครั้งหนึ่ง แววตาเต็มไปด้วยความเคลือบแคลงใจและไม่พอใจชัดเจน คิ้วขมวดเป็นปมแน่น
"คุณเป็นอะไรกับคนไข้?"
"ผมเป็นแฟนเธอครับ"
พยาบาลวางหลอดฉีดยาลง ดึงหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าอ่อนเยาว์ ท่าทีเด็ดเดี่ยวมาก "แฟนไม่ได้นะคะ ถ้าเธอจะยกเลิกการรักษา ต้องให้ญาติหรือตัวเธอเองยินยอมเท่านั้น นี่เป็นกฎระเบียบ"
ลู่เหวย์ถูกตอกกลับจนพูดไม่ออก ในใจนั้นอัดอั้นตันใจอย่าบอกใครเลย
ให้ตายสิ ออกไปก็รีบไปจดทะเบียนกับเวยเวยเลย ดูสิว่าใครจะกล้าบอกว่าเขาไม่มีสิทธิ์อีก
เอ่อ ไม่ใช่สิ—เขาก็เพิ่งนึกขึ้นมาได้ อายุตัวเองตอนนี้ดูเหมือนยังไม่ถึงเกณฑ์จดทะเบียนเลยนี่นา