สามคนนั่งลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่น เชียร์เกลยืนล้วงซองบุหรี่ออกมาจากกระเป๋า หยิบออกมาหนึ่งมวนคาบไว้ แล้วยื่นให้ลู่เหวย์มวนหนึ่ง ลู่เหวย์โบกมือปฏิเสธบอกว่าไม่สูบ เขาก็ไม่บังคับ จุดของตัวเอง สูดลึก แล้วหรี่ตามองสำรวจข้าวของในห้อง
เย่คาเจียหลินนาไม่ได้นั่งด้วย ยืนพิงกรอบประตู กอดอก ทำท่าเหมือนเป็นผู้สังเกตการณ์
"คารีนาบอกผมว่า คุณมีสินค้าบางอย่างจะขายเหรอ?" เซอร์เกย์พ่นควันออกมา เอ่ยปากช้าๆ น้ำเสียงฟังดูสบายๆ แต่แววตาหลักแหลมไม่เคยหยุดนิ่ง
"ใช่เลย คุณดูสิว่าต้องการอะไร" ลู่เหวย์พูดพลางล้วงของออกจากกระเป๋าที่พกมาด้วย
หยิบออกมาก่อนเป็นนาฬิกาดิจิทัลสองสามเรือน ตัวเรือนพลาสติก หน้าปัดสีดำ แบบแสดงตัวเลขดิจิทัล
ของพวกนี้ในประเทศตอนนี้มีแนวโน้มล้นตลาดแล้ว
แต่วางไว้ที่นี่ ถือเป็นของแปลกใหม่จริงๆ เป็นที่นิยมมากในหมู่วัยรุ่น
จากนั้นก็เป็นช็อกโกแลตแท่งสองสามแท่ง เป็นแบบแท่งใหญ่ๆ ไม่มีตราสินค้า ไม่มีชื่อ ห่อด้วยกระดาษพลาสติก น้ำหนัก 100 กรัมต่อแท่ง
ต่อมาเป็นกระป๋องผลไม้เนื้ออาหารกลางวันสองกระป๋อง กระป๋องเหล็ก บนฝาพิมพ์รูปหมู อ้วนตุ๊ต๊ะ ดูน่ารักรื่นเริง