ลู่เหวย์นั่งยองๆ ลง หยิบต้นกล้าแตงกวาออกมาจากกล่องหนึ่ง รากของต้นกล้ามีก้อนดินเพาะกล้าติดมาด้วย ดินพวกนี้ล้วนเป็นดินจากห้วงมิติ ลู่เหวย์เองก็ไม่รู้ว่ามันดีกว่าดินข้างนอกหรือเปล่า
เขายกต้นกล้าขึ้นมา แล้วชี้ไปที่รากและใบ อธิบายอย่างละเอียด
“นี่ไม่เหมือนที่เราปลูกผักกินเองนะ คราวนี้ระยะปลูกจะแน่นกว่า ระยะระหว่างต้นก็จะน้อยลงเยอะ
ปกติเราปลูกผัก แตงกวาก็ต้นห่างกันประมาณ 1 ฟุต แต่คราวนี้แค่ 7 นิ้วก็พอแล้ว
ระยะระหว่างแถวก็แคบ แค่ประมาณ 6 นิ้ว
เวลาปลูกต้องระวัง อย่าให้ดินที่รากแตกกระจาย ขุดหลุมให้ลึกหน่อย เอาต้นกล้าวางลงไป กลบดินให้ถึงใต้ใบแรก…”
ลู่เหวย์พูดพลางหยิบพลั่วเล็กๆ ข้างๆ ขึ้นมา ขุดหลุมบนพื้น เอาต้นกล้าใส่ลงไป กลบดิน กดให้แน่น รดน้ำ เสร็จในครั้งเดียว
ทุกคนยืนล้อมวง ยืดคอมองกัน บ้างก็พยักหน้า บ้างก็กระซิบกระซาบคุยกัน บ้างก็หยิบสมุดเล่มเล็กขึ้นมาจด
พี่ใหญ่สวีนั่งยองๆ อยู่ข้างๆ หรี่ตามองอยู่นาน จู่ๆ ก็เอ่ยถามขึ้นว่า “เสี่ยวเหวย์ รดน้ำเท่าไหร่ดีล่ะ? มากไปก็กลัวรากเน่า น้อยไปก็กลัวแห้งตาย”
ลู่เหวย์ก็ตักน้ำอีกกระบวย ค่อยๆ รดลงไปรอบๆ โคนต้นกล้า น้ำซึมลงไป ผิวดินเปียกชื้นแต่ไม่มีน้ำขัง
“ประมาณนี้แหละ ต้นกล้าหนึ่งต้นต่อน้ำหนึ่งแก้ว อากาศหนาว อย่าใช้น้ำที่เพิ่งตักขึ้นมาจากบ่อ เอามาวางไว้ในบ้านครึ่งวัน รอจนไม่เย็นมือแล้วค่อยรด”