เมื่อหวังเปียวฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง สิ่งที่เห็นคือภาพสีขาวโพลน
ผนังสีขาว เพดานสีขาว กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อในอากาศ ฉุนจมูกอยู่บ้าง
เขาขยับแขน เจ็บ ก้มลงมอง ข้อมือพันผ้ากอซไว้แน่นหนา แขนมีรอยถลอกหลายแห่ง ทายาแดง สีแดงอมม่วง เหมือนรอยขีดเขียนของเด็ก
เขาลูบใบหน้า ก็มีผ้ากอซติดอยู่ ตรงมุมปากหนาที่สุด ดึงผิวหนัง ขยับทีก็เจ็บที
เขาเหม่ออยู่นาน
มองรอบตัวอย่างงุนงง ฉันไม่ใช่ถูกจับมัดไว้หรอกเหรอ?
มาอยู่โรงพยาบาลได้ยังไง? ใครพาฉันออกมา?
หวังเปียวพยายามดิ้นรนลุกขึ้นนั่ง เอวไม่มีแรง เลยล้มลงนอนต่อ
หัวเตียงมีปุ่มเรียกพยาบาล แต่เขาไม่ได้กด มองเพดานอยู่นาน คิดทบทวนเรื่องราวสองวันนี้ไปมาหลายรอบ
ตั้งแต่ขึ้นรถคันนั้น ไปจนถึงถูกปิดตา แล้วถูกมัดบนเก้าอี้ ปากถูกแปะเทปกาว หายใจยังลำบาก จากนั้นก็ไม่รู้เรื่องอะไรทั้งสิ้น เหมือนถูกคนฟาดด้วยไม้กระบองจนสลบ
ฟื้นอีกทีก็อยู่ที่นี่แล้ว
ตอนนั้นเอง พยาบาลผลักประตูเข้ามา ใบหน้ากลม สวมหมวกสีขาว มือถือถาด บนนั้นวางปรอทและผ้ากอซ