“ฉันมีเงิน!!!”
ค้อนเหล็กชะงักค้างกลางอากาศ หัวค้อนห่อหุ้มด้วยไอเย็น ห่างจากหน้าผากของจางเอ้อร์ไม่ถึงนิ้ว กระแสลมที่พัดมากระทบหว่างคิ้วของเขาจนรู้สึกตึง
เขาถึงกับมองเห็นรอยสนิมขรุขระบนหัวค้อนและคราบเลือดสีแดงเข้มได้อย่างชัดเจน
“ฉันมีเงิน!”
สามคำนี้ไม่ได้ตะโกนออกมา แต่ถูกบีบออกมาจากลำคอ แหลมและเล็ก ราวกับเสียงร้องสุดท้ายของไก่ที่ถูกบีบคอ
ความร้อนสายหนึ่งไหลทะลักออกมาจากเป้ากางเกง ไหลลงมาตามต้นขา และเย็นลงอย่างรวดเร็วในลมหนาวที่ต่ำกว่าศูนย์กว่าสิบองศา
จางเอ้อร์ไม่รู้สึกละอาย เขาไม่ได้สังเกตด้วยซ้ำว่าตัวเองฉี่ราด
ในหัวของเขามีเพียงความคิดเดียว—อย่าตาย อย่าตาย อย่าตาย
ค้อนหยุดลง