ตอนที่ลู่เหวย์จอดรถไว้หน้าประตูใหญ่โรงงาน ฟ้าก็มืดลงแล้ว
ไฟในโรงดับไปเกินครึ่ง เหลือแค่ไฟทางเดินไม่กี่ดวง เงียบกริบ
ช่วงเวลานี้ พนักงานเข้า-กลับบ้านไปกันหมดแล้ว ที่เหลือก็คือคนที่พักในโรงงาน อากาศหนาวขนาดนี้ต่างก็หมกตัวอยู่ในห้อง ไม่มีใครออกมา
พอลู่เหวย์จอดรถสนิท ประตูเหล็กของป้อมยามก็เปิดออก ตาเฒ่าหวังห่มเสื้อคลุมทหารเดินออกมา พ่นลมหายใจขาวโพลน หรี่ตามองป้ายทะเบียน
เห็นว่าเป็นป้ายแปลกตา กำลังจะอ้าปากพูด ลู่เหวย์ก็เปิดประตูรถลงมา
ตาเฒ่าหวังเห็นชัดว่านั่งอยู่ในรถคือใคร รีบยืนตรงทันที ดันหมวกปุยขึ้นเล็กน้อย คารวะท่าทางไม่ค่อยได้เรื่องแล้วกล่าวว่า "ท่านนายจ้างสวัสดี!"
ลู่เหวย์ลดกระจกรถลง ผงกหัวให้เขา "ไม่ต้องห่วงผม ผมพาพ่อมาเยี่ยมชมโรงงาน
สองวันนี้ผมกับพ่อจะพักที่โรงงาน"
ตาเฒ่าจางเพิ่งสังเกตว่าข้างๆ มีอีกคนยืนอยู่ ใส่เสื้อคลุมทหารซักจนซีด สวมหมวกไหมพรมเก่าๆ มือสองข้างไขว้หลัง กำลังแหงนคอมองป้ายชื่อโรงงานบนประตูใหญ่