(ยอมรับว่าสั้น แต่จำนวนตอนเยอะนะ วันนี้ 5 ตอน)
สามคนกินกันคนละชิ้นสองชิ้น แตงกวาหนึ่งจานก็หมดไปอย่างรวดเร็ว ลู่เหวย์ไปล้างมาใหม่อีกจาน
โจวหย่ากินช้า แต่ก็ไม่ได้กินน้อย
แตงกวาหนึ่งลูก แตงโมอีกสองสามชิ้น แถมยังกินสตรอว์เบอร์รีจานเล็กนั่นไปกว่าครึ่ง
สีหน้าของเธอดีขึ้นกว่าก่อนหน้านี้มาก ริมฝีปากมีสีเลือดขึ้นมาบ้างแล้ว
เธอเอนหลังพิงเก้าอี้ ลูบท้อง มุมปากยิ้มน้อย ๆ ดวงตาเป็นประกายสดใส
หลิวกุ้ยฟางกัดแตงกวาชิ้นสุดท้ายหมดแล้ว หางแตงโมทิ้งลงถังขยะ ตบมือไล่เศษน้ำ ปาดตามองลู่เหวย์ ใบหน้าเต็มไปด้วยความอิ่มใจและความสงสัย
"จริงสิ ผักจากโรงเรือนออกแล้วเหรอ?"
ลู่เหวย์พยักหน้า "ครับ ออกแล้ว วันนี้ที่ผมมาเมืองปิงเฉิง ก็เพื่อหาทางระบายผักน่ะ"
"เป็นไงบ้าง? หาได้ไหม?" โจวหย่าถามด้วยความห่วงใย
"หาได้ครับ หน้าหนาวแบบนี้ มีผักแล้วจะขายไม่ออกได้ยังไง?"
หลานชุนเยี่ยนถามด้วยความสงสัย "ขายได้ราคาเท่าไหร่ชั่ง? อย่าขายถูกเชียวนะ คนมีตังค์ในเมืองปิงเฉิงเยอะ ตั้งราคา 2 ตำลึงต่อชั่งก็ยังขายได้สบาย"