ลู่เหวย์พักอยู่ที่ปี 2026 นานกว่าสัปดาห์
กว่าสัปดาห์ที่ผ่านมา เขาไม่ได้ทำอะไรเลย นอกจากการหว่านเมล็ดและพรวนดินซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในใจมีอยู่เรื่องเดียวคืออยากมีลูกสาว
น่าเสียดายที่สวรรค์ไม่เป็นใจ สองสาวนั้นมีประจำเดือนมาไล่เลี่ยกันเหมือนนัดกันไว้
ลู่เหวย์มองวงกลมสีแดงในปฏิทิน ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง แล้วเก็บข้าวของกลับไปปี 88
ออกมาจากห้วงมิติ ยืนอยู่หน้าต่างอพาร์ตเมนต์เล็กๆ ในแมนฮัตตัน ฟ้าเพิ่งเริ่มสาง
เขาเดินเท้าเปล่าบนพรม มองออกไปนอกหน้าต่างเห็นตึกระฟ้าสูงเสียดฟ้า ผนังกระจกสะท้อนแสงยามเช้าเป็นประกายสีทองอร่าม ราวกับแท่งทองคำยักษ์ปักอยู่บนดิน
บนถนนเริ่มมีรถราแล้ว ทั้งแท็กซี่ รถยนต์ส่วนตัว และเด็กส่งหนังสือพิมพ์ขี่จักรยาน ดังกรุ๊งกริ๊งอยู่เบื้องล่าง
จู่ๆ เขาก็นึกถึงคนคนหนึ่งขึ้นมา หลี่หงจาง
กว่าร้อยปีก่อน ชายชราผู้ไว้เปียคนนั้นยืนอยู่บนถนนนิวยอร์ก มองดูตึกสูงใหญ่เหล่านี้ ในใจจะรู้สึกเช่นไร?
คงไม่ใช่แค่ตะลึง หากแต่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
ล้าหลังเกินไป ตามไม่ทันแล้ว แม้แต่เงาของพวกเขาก็ยังแตะไม่ถึง
เขาไม่มีทางคาดคิดว่า อีกร้อยกว่าปีต่อมา ประเทศที่เคยเสื่อมโทรมและล้าหลังนั้น จะไล่ตามขึ้นมาทีละก้าว
แต่ร้อยกว่าปีที่ผ่านมานี้ช่างทุกข์ทรมานยิ่งนัก ความอัปยศอดสู ความคับแค้นใจ โลหิตและน้ำตา กดทับคนหลายรุ่นจนหายใจไม่ออก