หวังเต๋อฟากำลังจะพูดอะไรต่อ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงเอะอะดังมาจากข้างนอก
มีคนพูดอยู่ตรงทางเดิน เสียงดังลั่น ฝีเท้าหนักแน่นและรีบเร่ง รองเท้าหนังกระทบพื้นหินขัดดัง “ตึง ตึง ตึง”
“หวังเต๋อฟาอยู่ไหน? อยู่ไหน? ออกมาเดี๋ยวนี้!”
เสียงนั้นห้าวหาญกึกก้อง แฝงด้วยโทสะที่เก็บไม่อยู่ สะท้อนก้องไปทั้งทางเดิน
หวังเต๋อฟาได้ยินเสียงนี้ก็ชะงักไปทั้งตัว บุหรี่ในมือแทบร่วงลงพื้น
เขาจำเสียงนี้ได้ดี—เป็นหัวหน้าใหญ่ฉีเหวยหมิน
เขารีบดับบุหรี่ในมือทิ้งลงที่เขี่ยบุหรี่ จัดปกเสื้อให้เรียบร้อย หันหลังเดินออกไป ฝีเท้าเร็วและรีบร้อน
ออกจากประตูห้องสอบสวน ก็เจอฉีเหวยหมินเดินสวนมาทางเดินอย่างเร่งรีบ
ด้านหลังตามด้วยผู้นำของกองบัญชาการอีกหลายคน ผู้ชี้นำหลี่ ผู้ช่วยหัวหน้าจ้าว และอีกคนคือรองผู้อำนวยการสำนักงานตำรวจเมืองที่เขาเคยเห็นแค่ตอนประชุม
คนพวกนี้ปกติอยู่แต่เมืองหมู่ตาน ไม่ค่อยได้มาแม่น้ำสุย วันนี้ดีแท้ มาพร้อมหน้ากันหมด
ฉีเหวยหมินสวมเครื่องแบบเนี้ยบกริบ ใบหน้าเต็มไปด้วยความร้อนรนและโกรธเคือง คิ้วขมวดเป็นปม ดวงตาเหมือนจะพ่นไฟออกมา
เขาเห็นหวังเต๋อฟาออกมาจากห้องสอบสวนก็เดินรวดเดียวสามก้าวมาจนถึง ยืนตรงหน้า มองลงมาอย่างเอาเรื่อง อกกระเพื่อมแรงราวกับวัวโมโห