"ได้กลิ่นอะไร?"
"เค็มไปหน่อย... แหวะ! อะไรเนี่ย?" ลู่เหวย์มองคาริน่าที่กำลังยิ้มเยาะใส่เขาด้วยสีหน้างุนงง
คาริน่าเหลือบมองลู่เหวย์อย่างเย็นชาแล้วพูดว่า "หึ ไปได้แล้ว ที่นี่ไม่มีธุระอะไรของนายแล้ว ฉันจะให้คนพานายออกไป รออยู่ที่บ้าน กลับไปกลางคืนมีเรื่องจะคุยกับนาย"
ลู่เหวย์: ...
ผู้หญิงคนนี้ช่างไร้ความปราณีจริง ใช้เสร็จก็โยนทิ้ง
ลู่เหวย์นั่งรถจี๊ปออกจากค่ายทหาร ตะวันเพิ่งจะขึ้น
ตั้งแต่เช้ายังไม่ได้กินข้าว สู้กันยกใหญ่ แล้วก็เลียของแปลกๆ ตอนนี้เลยหิวนิดหน่อย
ลู่เหวย์ก้มลงมองกางเกงตัวเอง
"เฮ้อ เพื่อนเอ๋ย อย่ารีบร้อน ฉันก็หิวเหมือนกัน เช้าขนาดนี้จะเลี้ยงแกไม่ได้หรอก"
ลู่เหวย์เอนตัวพิงเบาะหลังรถจี๊ป ถอนหายใจยาว รถแล่นไปเรื่อยๆ ไม่รีบร้อน ต้นเบิร์ชสีขาวนอกหน้าต่างค่อยๆ ถอยหลังไปทีละต้น แสงแดดลอดผ่านช่องใบไม้ส่องลงมาในรถวับวาบ เขาหลับตา ไม่อยากคิดอะไร ได้แต่นั่งพิงแบบนี้ โยกคลอนตามแรงสั่นของรถ งีบหลับไปอย่างเลื่อนลอย
ไม่นาน รถก็แล่นเข้ามาในเขตเมือง จอดหน้าตึกเล็กสีขาวเทาหลังหนึ่ง
คนขับหันหลังมาเรียกเขา ลู่เหวย์ลืมตา มองลานบ้านที่คุ้นเคยนอกหน้าต่าง พยักหน้า แล้วผลักประตูลงจากรถ
ต้นแอปเปิ้ลในสวนยังอยู่ ผลสีเขียวโตกว่าเดิมเป็นก้อน ภายใต้แสงอาทิตย์ส่องประกายวาววับ