เมื่อมาถึงร้านค้าในเมือง ลู่เหวย์จอดรถไว้หน้าประตู พอดับเครื่องลงจากรถ ก็เห็นร่างเล็กๆ วิ่งพรวดออกมาจากในร้าน
ห่อตัวด้วยเสื้อกันหนาวลายดอกเล็กๆ บนพื้นสีแดง โผเข้าใส่รถ
"พี่!" ลู่เหวินฮุ่ยร้องไห้พลางวิ่งไปด้วย "ฮือๆๆ... พี่ไม่เอาเหวินฮุ่ยแล้วใช่ไหม..."
เด็กน้อยวิ่งมาถึงตัวลู่เหวย์ แล้วกอดขาเขาไว้แน่น เงยหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำมูกน้ำตาคละเคล้ากัน
ลู่เหวย์รีบย่อตัวลงอุ้มเธอ มือหนึ่งประคองก้น อีกมือหนึ่งช่วยเช็ดหน้าให้
"จะเป็นไปได้ไง ช่วงนี้พี่ยุ่งมาก นี่ไง เสร็จธุระก็รีบมารับเลย"
ลู่เหวินฮุ่ยยังคงร้องไห้สะอึกสะอื้น ซุกหน้าลงกับซอกคอของเขา น้ำมูกเปรอะบ่าเสื้อเขาไปหมด
เธอร้องไห้อยู่อีกพักหนึ่งถึงหยุด สูดจมูกฟึดฟัดแล้วเงยหน้าขึ้น มองไปเห็นลู่ต้าไห่ที่ยืนอยู่ข้างหลัง ปากเบะแล้วเรียก "พ่อ" น้ำตาเริ่มคลอเบ้าอีกครั้ง
พี่สาวคนโตลู่เหวินเจวียนสวมผ้ากันเปื้อนเดินออกมาจากในร้าน มือยังถือตะหลิวอยู่ มองท่าทางของเด็กน้อย ทั้งหมั่นไส้ทั้งขำ
"ยัยเด็กแสบ ทำอย่างกับพี่แกล้งหนูยังไงยังงั้น"
ลู่เหวินฮุ่ยพึมพำเบาๆ "ก็แกล้งจริงๆ ไม่ให้หนูกินเนื้อ"
พูดจบก็ซุกหน้าลงกับซอกคอลู่เหวย์อีกครั้ง
"ยังจะกินอีกนะ ตัวนิดเดียว กินขาหมูตั้งชิ้นใหญ่คนเดียวหมด ยังกล้าให้กินอีกเหรอ"
ลู่เหวย์ถามยิ้มๆ "พี่เจวียน พวกเราจะไปฉลองตรุษจีนที่เมืองปิงเฉิง พี่ไปด้วยไหม"
ลู่เหวินเจวียนยืดตัวขึ้น ครุ่นคิดแล้วส่ายหัว "พี่ไม่ไปดีกว่า พี่ไปแล้วพี่เขยก็อยู่คนเดียว ช่วงปีใหม่แบบนี้ จะทิ้งเขาไว้คนเดียวก็ไม่ดี"
ลู่เหวย์พยักหน้า ไม่ได้คะยั้นคะยอ
"ก็ได้ ปีหน้าผมจะซื้อบ้านให้ใหญ่กว่านี้ คราวนั้นพวกเราทั้งครอบครัวใหญ่จะได้อยู่ด้วยกัน ไม่มีใครตกหล่นสักคน"