"งั้นพรุ่งนี้เราออกเดินทางกันเลยเถอะ"
ตอนกลางคืน บนโต๊ะอาหาร ลู่เหวย์ซดโจ๊กคำสุดท้ายจนหมด วางชามบนโต๊ะ แล้วเช็ดปาก
เมื่อตัดสินใจแล้วว่าจะไปฉลองปีใหม่ที่เมืองปิงเฉิง จะไปช้าหรือเร็วก็ต้องไป สู้ไปให้ถึงก่อนดีกว่า จะได้เตรียมของปีใหม่ไว้ให้พร้อม
หลู่ต้าไห่โยนเกือกยัดนุ่นที่เปียกหิมะไว้ที่ปากเตาฟืนในห้องรับแดดด้านนอกให้แห้ง แล้วเอาแผ่นรองรองเท้าออกมาตากแดด เก็บเสร็จจึงยืดตัวขึ้น
"พรุ่งนี้ไปไม่ได้หรอก
บ้านปู่จางของแกจะฆ่าหมูพรุ่งนี้ นัดกันไว้นานแล้ว รอให้แกไปกินเนื้อด้วย
ถ้าแกเงียบๆ แล้วเดินออกไปเฉยๆ เขาก็คงรอคอยเสียเปล่าน่ะสิ"
หลู่เหวย์คิดดูก็จริง เมื่อสองสามวันก่อนต่อหน้าคนมากมาย ตาเฒ่าจางบอกว่าจะรอให้เขากลับมาก่อนค่อยฆ่าหมู ถ้าตัวเองหมุนตัวเดินจากไปเลยก็ดูไม่ดีจริงๆ
เขาพยักหน้า "ก็ได้ งั้นไปมะรืนนี้ ตอนนี้เก็บของไปก่อน พรุ่งนี้กินเนื้อเสร็จ มะรืนเช้าตรู่ออกเดินทาง"
เช้าวันต่อมา หลู่เหวย์ยังโอบกอดสวีลี่ลี่หลับสนิท จู่ๆ ก็มีเสียงหมูร้องโหยหวนดังมาจากข้างนอก
เสียงโหยหวนที่เหมือนจิตใจจะแตกสลาย หลุดออกมาจากหลอดลม ทั้งยาวทั้งดัง สะท้อนไปทั่วทั้งหมู่บ้าน
หลู่เหวย์พลิกตัว ห่มผ้าห่มต่ออีกสักพัก รอจนข้างนอกมีเสียงหม้อและถ้วยดังขึ้น ถึงค่อยๆ ลุกขึ้น
ใส่เสื้อกันหนาวแล้ว สวมเกือกยัดนุ่นแบบไม่ดึงส้น เดินตามเสียงไปยังบ้านตาเฒ่าจาง