ในลานบ้านจอดรถไว้ไม่น้อย มีทั้งรถยนต์ รถตู้ และจักรยาน จอดเรียงรายปะปนกัน โดยไม่ได้แบ่งแยกระดับสูงต่ำ
ในยุคนี้ การขี่จักรยานมาร่วมงานประมูลก็ไม่ใช่เรื่องน่าอายอะไร ทุกคนดูกันที่กำลังความ สามารถ ไม่ใช่การโอ้อวดฐานะ
ทั้งสองคนเพิ่งก้าวเข้ามาในลาน ก็เห็นจางปิงกำลังง่วนอยู่จนแทบไม่มีเวลาพัก
เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว พับแขนเสื้อขึ้นมาถึงศอก หน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อ มือถือเอกสารปึกหนึ่ง เดี๋ยวก็จับมือกับคนนั้น เดี๋ยวก็ชี้ทางให้คนนี้ ปากพูดไม่หยุด เสียงแทบจะแหบแห้ง
รอบตัวเขามีคนห้อมล้อมอยู่หลายคน บ้างสวมสูท บ้างใส่เสื้อแจ็กเก็ต ยังมีอีกสองคนที่ดูเหมือนนักธุรกิจจากเกาะฮ่องกง ใส่แว่นตากรอบทอง พูดภาษาจีนกลางด้วยสำเนียงกวางตุ้ง จางปิงต้องใช้ทั้งภาษามือและท่าทางอธิบายอะไรบางอย่างให้พวกเขาฟัง
สายตาของลู่เหวย์หยุดอยู่ที่อีกด้านหนึ่งของลานบ้าน บนชายชราคนหนึ่งที่ถูกผู้คนรุมล้อม เขาอายุราวหกสิบปี สวมสูทสีเข้มที่ตัดเย็บอย่างประณีต หวีผมเรียบแปล้ ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม พูดจาอย่างไม่เร่งรีบกับคนข้างๆ
คนรอบข้างต่างผงกหัวโค้งคำนับ แสดงความเคารพนบนอบ
คนจากตระกูลหลี่แห่งเกาะฮ่องกง
แววตาของลู่เหวย์หรี่ลงเล็กน้อย ในใจเริ่มคิดคำนวณอย่างเงียบๆ—คนพวกนี้คือคู่แข่งที่น่ากลัว มีเงินทุนหนา สายตาเฉียบคม ได้แต่หวังว่าพวกเขาจะแค่มาร่วมงานพอเป็นพิธี ไม่เห็นค่าที่ดินพวกนี้