(เนื้อหาต่อไปนี้ดัดแปลงจากเหตุการณ์จริง)
ฐานทดสอบเรดาร์แห่งหนึ่งทางตะวันตกเฉียงเหนือ
พายุทรายพัดใส่ใบหน้าราวกับมีดกรีด หลินจวิ้นเซิงยืนอยู่หน้ารถเรดาร์ AN/TPQ-37 ที่เพิ่งลงจอด ขุ่นเคืองอยู่ในอกจนหายใจไม่ทั่วท้อง
เรดาร์ตรวจจับปืนใหญ่ต่อต้านนี้ซื้อมาจากอเมริกาด้วยราคาแพงหูฉีก
และไม่ใช่แค่เสียเงิน ฝั่งอเมริกายังตั้งเงื่อนไขว่า ถ้าอยากซื้อเรดาร์นี้ ก็ต้องยอมให้พวกเขาขายยุทโธปกรณ์รุ่นเดียวกันให้เกาะหนึ่งพร้อมกันด้วย
ตอนเซ็นสัญญา มือของเขายังสั่นไปหมด แต่คำสั่งจากกองบัญชาการใหญ่ชัดเจน: เราจำเป็นต้องใช้มัน
ตอนนี้ คนอเมริกันมาแล้ว
ฮันส์ มิลเลอร์ หัวหน้าทีมเป็นวิศวกรเชื้อสายเยอรมัน รูปร่างเตี้ยท้วน ใส่แว่นกรอบทอง ยิ้มแย้มเหมือนหมอฟัน
เขาพาลูกทีมเดินวนรอบเรดาร์สองรอบ กระซิบภาษาอังกฤษกับผู้ช่วยสองสามคำ แล้วเดินกลับมาหาหลินจวิ้นเซิง
"ผู้พันหลิน พวกเราต้องการแผนที่ทหารของพวกคุณ"
หลินจวิ้นเซิงคิดว่าตัวเองหูฝาด "อะไรนะ?"
"แผนที่ภูมิประเทศมาตราส่วน 1:50000 ครอบคลุมรัศมี 100 กิโลเมตร" มิลเลอร์ดันแว่น น้ำเสียงเหมือนกำลังคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ "การปรับเทียบอุปกรณ์ต้องใช้พิกัดทางภูมิศาสตร์ที่แม่นยำ แผนที่ของคุณเป็นแหล่งข้อมูลที่น่าเชื่อถือที่สุด"
เลือดของหลินจวิ้นเซิงเดือดพล่านขึ้นไปบนสมองทันใด
เขาเป็นทหารเรดาร์มานานเป็นสิบปี ไม่เคยได้ยินว่าปรับเทียบเรดาร์ต้องใช้แผนที่ทหาร พิกัดละติจูดลองจิจูดใช้จีพีเอสหรือวิธีวัดทางดาราศาสตร์ก็แก้ปัญหาได้