ลู่เหวย์ตบไหล่เขากลับเบา ๆ สองที “เป็นอะไรไปพี่เปียว เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่”
“ไป เข้าไปคุยกันข้างใน”
ตามหวังเปียวเข้าไปในบ้าน เหลียงเฟิ่งอี๋ภรรยาของหวังเปียวถือถาดผลไม้ออกมาจากห้องครัว ทักทายแล้วนั่งลงข้าง ๆ
หวังเปียวจุดบุหรี่มวนหนึ่ง สูดไปหนึ่งคำ หรี่ตามองออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับกำลังมองผ่านกระจกไปยังที่ห่างไกลแสนไกล
“ฉันบอกนายเลยนะเพื่อน หลังจากนายไปได้ไม่กี่วัน ฉันก็โดนจับตัวไป วันนั้นฉันขึ้นรถคันนั้น…”
เขาเล่าเรื่องทั้งหมดอย่างช้า ๆ —ว่าถูกปิดตายังไง ถูกมัดติดกับเก้าอี้ยังไง ได้ยินพวกนั้นโทรศัพท์กันยังไง คิดว่าตัวเองคงจบชีวิตเพียงเท่านี้ยังไง
แล้วต่อมาก็มาฟื้นที่โรงพยาบาลยังไง มีผ้าพันแผลพันตัวอยู่ รอยรัดเต็มข้อมือ
ลู่เหวย์ฟังเงียบ ๆ พยักหน้าเป็นระยะ สีหน้าของเขาจะเคร่งขรึมไปกับคำเล่าของหวังเปียวสักพักก็ประหลาดใจไปสักพัก