หลี่ซือซือกลอกตาขึ้นข้างๆ “เฮ้ย พวกเธอสองคนระวังหน่อย ตรงนี้ยังมีคนเป็นๆ อยู่อีกคนนะ”
ลู่เหวย์ยักไหล่ “เมื่อคืนเธอยังตะโกนว่าจะมีลูกชายให้ฉันเลยนะ ลืมแล้วเหรอ”
หลี่ซือซือไม่ได้รู้สึกเขินอายเลยสักนิด กลับทำท่าท้าทายมองหลานเวยเวยแวบหนึ่ง
“การแข่งขันตำแหน่งลูกชายคนโต ฉันไม่ยอมแพ้ให้เธอหรอก”
หลานเวยเวยหันไปค้อนให้ “ขี้เกียจไปสนใจพวกเธอสองคนหน้าด้าน พอดีพวกเธอมาแล้ว ไปทำงานกับฉัน”
“ทำอะไร”
“ถอนหญ้า”
ที่หลานเวยเวยบอกว่าถอนหญ้า คือถอนหญ้าจริงๆ
โรงเรือนของฟาร์มส่วนใหญ่รื้อออกไปแล้ว แต่ยังเหลืออีกสองโรง ปลูกผักผลไม้ไว้กินกันเอง
มะเขือเทศ แตงกวา สตรอเบอร์รี่ ผักกวางตุ้งต้นเล็ก มีหมดทุกอย่าง
เพราะรดด้วยน้ำพุวิญญาณ ต้นกล้าเลยงามแข็งแรง แต่วัชพืชก็โตคลั่งตามไปด้วย ดูสดชื่นกว่าผักอีก
นางไม่อยากฉีดยาฆ่าหญ้า ของที่กินเอง ฉีดยาแล้วใจไม่สงบ ก็ต้องนั่งยองๆ ถอนทีละต้น
โรงเรือนเดียว สามคนช่วยกันถอนจนถึงสาย
หลี่ซือซือนั่งยองอยู่หัวแปลง ปากพลางบ่นว่า “หญ้านี่ดกกว่าผมฉันอีก” แต่มือไม่หยุด ถอนออกมาทั้งรากทั้งดิน สะบัดดินที่รากออก โยนลงตะกร้า