ฮั่วอี้เซินออกมารับหน้าที่ครูฝึกสอนต่อจากโต้วโต้ว เห็นชาวห้อง 1803 ยังคงฝึกซ้อมจนเหงื่อท่วมตัว
การมีชีวิตอยู่ไม่ใช่เรื่องง่าย โดยเฉพาะชั้น 18 ที่กลายเป็นหนามยอกอกในสายตาคนอื่น เพื่อปกป้องเสบียง แม้แต่น้องหมายังต้องเพิ่มพูนความสามารถในการต่อสู้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคน
ชั่วขณะนั้น เขารู้สึกสะเทือนใจขึ้นมาเล็กน้อย “พวกคุณอยากเรียนยิงหน้าไม้ไหม?”
ทุกคนในห้อง 1803 ตกตะลึง ห้อง 1801 กำลังพูดกับพวกเขาอยู่หรือ?
ยิงหน้าไม้?
เขาอยากสอนพวกเขายิงหน้าไม้ใช่ไหม!
ว้าว ตื่นเต้นจัง ทำยังไงดี หัวใจจะกระโดดออกมาแล้ว!
จางเฉาตอบรับอย่างรวดเร็ว “เอาสิ เอาสิ เอาสิ!”
ที่จริงตั้งแต่เห็นฮั่วอี้เซินสอนเจียงหนิงวิชาลอบสำรวจ ทั้งยังฝึกซ้อมต่อสู้กันอย่างมืออาชีพทุกวัน พวกเขาก็อิจฉาจนน้ำลายแทบไหลแล้ว
ฮั่วอี้เซินมาจากตำรวจหน่วยจู่โจม ไม่ว่าจะเป็นการโจมตีหรือป้องกันตัวก็ล้วนเป็นมืออาชีพ ได้เขาชี้แนะสักสองสามกระบวนท่า ย่อมดีกว่าฝึกมั่วเองเป็นเดือน
ดูเจียงหนิงก็รู้ ตอนเด็กเขากับลู่หยูร่วมมือกันสู้กับเธอ แม้จะแพ้อย่างยับเยิน แต่ก็ยังพอรับมือเธอได้อยู่หลายกระบวนท่า
แต่ตอนนี้แค่หมัดเดียว เธอก็อัดพวกเขาสองคนกระเด็นได้แล้ว
แล้วยังมีโคล่าอีก ประสบการณ์ต่อสู้ของสุนัขจรจัดก็อุดมอยู่แล้ว ตอนนี้ยังได้รับการฝึกแบบมาตรฐานสูงของสุนัขตำรวจอีก เรียกว่าผิดมนุษย์มนาก็ยังไม่เกินจริง
ก็จริง พวกเขาอาจจะอ่อนแอไปหน่อย แต่ก็มีศักดิ์ศรีเหมือนกัน ตอนนี้แม้แต่หมาก็ยังสู้ไม่ได้แล้วมันเรื่องอะไรกัน?
น่าอับอาย น่าอับอายจริง ๆ!
พวกเขาคันไม้คันมือมานาน อยากคุกเข่าขอให้ฮั่วอี้เซินรับเป็นศิษย์ แต่ก็ไม่กล้าพอจะเอ่ยปากเสียที
ไม่มีเหตุผลอื่น แค่เพราะรัศมีรอบตัวเขาแข็งแกร่งเกินไป แถมยังน่ากลัวสุด ๆ