“อ๊าก……”
เจียงหนิงลืมตาแล้วผุดลุกขึ้นนั่งจากเตียงทันที เหงื่อไหลลงมาตามหน้าผาก แววตาสับสนและสิ้นหวัง
จิตสำนึกอันสับสนถูกทำให้ตกใจด้วยภาพที่เห็นตรงหน้า นี่คืออพาร์ตเมนต์ที่เคยอยู่ก่อนวันสิ้นโลกเหรอ?
“ติ๊งต่อง ติ๊งต่อง……”
เสียงแจ้งเตือนข้อความดังต่อเนื่อง นางหยิบโทรศัพท์มือถือที่หัวเตียงมา 2029ปี9เดือน14วัน9นาฬิกา32นาที
ข้อความที่ยังไม่ได้อ่านกว่าสิบกว่าข้อความ ล้วนเกี่ยวกับพายุไต้ฝุ่นกำลังแรง“ไช่เต่า”คาดว่าจะ17ที่จะขึ้นฝั่งบริเวณชายฝั่งในช่วงเช้ามืด ตามข่าว ความแรงลมคาดว่า16-19ระดับ และฝนตกหนักที่จะต่อเนื่องไปอีกหลายวัน
เจียงหนิงงงงันไปชั่วขณะ นางไม่ได้ตายไปแล้วหรอกหรือ?ตายในยุคสิ้นโลกอันมืดมิดที่กินคน!
หรือว่าในใจยังไม่ยอมรับ ถึงได้ตกอยู่ในฝันร้ายตอนใกล้ตาย?
“ติ๊งต่อง ”
มีข้อความเตือนภัยฉบับใหม่เข้ามาอีกแล้ว เวลาล่าสุด9นาฬิกา37นาที
เจียงหนิงบิดแขนตัวเองอย่างแรง ความเจ็บปวดรุนแรงบอกว่านี่ไม่ใช่ความฝัน เธอเกิดใหม่จริงๆแล้ว
เกิดใหม่ก่อนพายุไต้ฝุ่นสุดรุนแรงที่เปิดฉากยุคสิ้นโลกสามวัน
ไม่ พูดให้ถูกต้องกว่านั้นเหลือแค่สองวันครึ่ง
เจียงหนิงไม่ได้รู้สึกดีใจเลย ในใจกลับรู้สึกเหนื่อยล้าไม่มีที่สิ้นสุด
ไต้ฝุ่น ฝนตกหนัก น้ำท่วม หนาวจัดร้อนจัด แผ่นดินไหว……ทุกด่านล้วนเป็นนรก มีอะไรที่คุ้มค่าจะเริ่มใหม่บ้าง?
แต่นางก็กลับมาแล้ว ยังไงก็ต้องรอความตายหรือไง?ไม่ เด็ดขาด!
เอาน้ำเย็นล้างหน้า เธอในกระจกดูสาวสวย ใบหน้าเต็มไปด้วยคอลลาเจน ยังไม่เคยผ่านการดิ้นรนเอาชีวิตรอดในยุคโลกาวินาศ ดูเหมือนทุกอย่างจะสวยงามไปหมด
สายตาที่เหนื่อยล้าเหลือบไปที่จี้หยกที่แขวนอยู่บนคอ นี่คือสิ่งที่เธอมีติดตัวมาตั้งแต่ถูกทิ้งไว้ที่โรงพยาบาลตอนแรกเกิด ภายหลังถูกหยางเหว่ยชงขอไปมอบให้ซูเมิ่งเหยา นางงามประจำโรงเรียน
สามปีหลังวันสิ้นโลก ซูเมิ่งเหยาดูประณีตงดงามราวกับหยก ชุดกระโปรงสะอาดไร้ที่ติ ผิวขาวอมชมพู ราวกับยังมีชีวิตอยู่ในยุครุ่งเรืองที่เต็มไปด้วยดอกไม้บาน
ครั้งหนึ่งเธอหิวจนเป็นลม เหลือบเห็นซูเมิ่งเหยาหยิบไอศกรีมจากจี้ออกมาเลีย
เจียงหนิงดูเหมือนจะนึกถึงอะไรบางอย่าง หยิบใบมีดมากรีดนิ้วให้เลือดหยดลงบนจี้
จี้เปล่งแสงจ้าออกมา พอลืมตาอีกทีก็อยู่ในอพาร์ตเมนต์ที่ไม่มีประตูหน้าบ้านแล้ว นอกจากมีน้ำมีไฟแล้วก็ไม่มีเฟอร์นิเจอร์ใดๆ เลย สองห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น พื้นที่ใช้สอยประมาณ80ตารางเมตร เพดานสูง3เมตรโดยประมาณ ติดกับระเบียงยังมี10ตารางเมตรสวนดินดำ
ในห้องนั่งเล่นมีนาฬิกาจับเวลาแสงเงาลอยอยู่: 01ชั่วโมง56นาที13วินาที
นี่คือพื้นที่ที่ทำให้ซูเมิ่งเหยาใช้ชีวิตอย่างหรูหรา หรือเป็นสิ่งที่ถูกหลอกไปจากมือของเธอ?
ออกจากมิติ ในหัวก็มีบ้านหลังหนึ่งเพิ่มขึ้นมา แค่รวมสมาธิก็สามารถรับรู้ทุกอย่างข้างในได้
เพื่อให้เข้าใจฟังก์ชันของมิติติดตัวอย่างชัดเจน เธอใช้น้ำร้อนมาทดสอบ นอกจากระเบียงกับสวน ที่อื่นๆ ล้วนมีฟังก์ชันถนอมความสด
ใช้จิตหยิบเก็บของ ตัวจับเวลาอยู่ในสถานะหยุด แค่มีคนเข้าไปก็จะลดเวลาลงอัตโนมัติ
เวลากระชั้นชิด นางไม่มีเวลามาครุ่นคิดถึงความลึกลับนั้น
ในเมื่อได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง แถมยังมีมิติติดตัวอยู่ในมือ ต้องคว้าโอกาสพลิกสถานการณ์จากจุดจบอันน่าเวทนา
ชาติก่อนมีชีวิตอยู่แค่สามปี เจียงหนิงไม่รู้ว่าข้างหน้ายังมีภัยพิบัติอะไรรออยู่อีก จึงหยิบมือถือขึ้นมาค้นหาประเภทภัยพิบัติทางธรรมชาติ
มองเห็นคำตอบที่เรียงกันแน่นขนัดชัดเจน แทบจะช็อกตายอยู่ตรงนั้น
การมีชีวิตอยู่ มันยากเกินไป
ทิ้งอารมณ์ส่วนเกินไป เธอหยิบกระดาษปากกาออกมาทำรายการเสบียง
เจียงหนิงเติบโตในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า อย่าดูแค่ภายนอกว่าสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าสงบสุข จริงๆ แล้วแอบแย่งชิงกันอย่างดุเดือดลับหลัง ค่อยๆหล่อหลอมนิสัยเห็นแก่ตัวไม่ยอมเสียเปรียบของเธอขึ้นมา
ขาดความรู้สึกมั่นคงมาแต่กำเนิด ตอนประถมเก็บกระดาษขยะขาย เรียนมัธยมต้นก็ทำงานพาร์ตไทม์ รับจ้างติวหนังสือ ทำการบ้าน ล้างห้องน้ำให้คนอื่น ขอแค่มีเงินก็ทำ
สอบเข้ามัธยมปลายและสอบเข้ามหาวิทยาลัยติดอันดับต้นๆ เสมอ ต่อให้สอบติดคณะแพทย์แล้วเรียนอยู่ปีสอง ในมือยังคุมนักเรียนม.6 อีกห้าคน ค่าสอนพิเศษต่อคาบ200หยวน
เจียงหนิงเป็นคนบ้าเงิน หาลูกค้าขายประกัน ทำช่องสตรีมเมอร์ ตราบใดที่ไม่ผิดกฎหมาย กล้าทำหมด ตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมา บัญชีธนาคารสะสมรวมได้20ว่าน คิดว่าพอเรียนจบจะหาเงินดาวน์ปลูกเรือนตั้งฐานะ
ตอนนี้ เสียเปล่าแล้ว
ตอนบ่ายที่โรงเรียนมีวิชาเฉพาะทาง ตอนเย็นต้องสอนพิเศษให้นักเรียน แต่ตอนนี้ก็ไม่จำเป็นแล้ว
เจียงหนิงส่งข้อความวีแชทบอกผู้ปกครองว่าตัวเองป่วยต้องนอนโรงพยาบาล ไม่สามารถสอนชดเชยได้เป็นเวลานาน หวังว่าพวกเขาจะหาคนมาสอนแทนได้ทันเวลา พร้อมทั้งเคลียร์ค่าใช้จ่ายไปด้วย
ค่าเรียนพิเศษเคลียร์ทุกครึ่งเดือน พวกผู้ปกครองล้วนเป็นคนไม่ขัดสนเรื่องเงิน ในนั้นมีสองคนส่งมาให้500หยวนเป็นซองแสดงความห่วงใย รวมแล้วมี6พันหยวนเข้ากระเป๋า
เจียงหนิงไม่ลืมเตือนผู้ปกครอง ไต้ฝุ่นรุนแรงระดับร้อยปีกำลังจะมาถึง อย่าลืมกักตุนเสบียงอาหารกับยาฉุกเฉินไว้ด้วย
ภัยพิบัติทางธรรมชาติเกิดขึ้นไม่หยุดหย่อน แค่รายการยาก็เต็มกระดาษสามแผ่นใหญ่แล้ว ยาหลายตัวไม่เพียงแต่ราคาแพง ที่ร้านขายยาก็ไม่มีขายเลยด้วยซ้ำ
เจียงหนิงถ่ายรูปส่งให้พนักงานขายของบริษัทยาที่เป็นเพื่อนสนิทตั้งแต่เด็กด้วย [ลูกค้าใหม่รวยต้องการด่วน คืนนี้ต้องส่งของให้ได้ รบกวนขอราคาถูกสุดๆหน่อย ]
จางเชาตอบกลับทันที [ได้รับแล้ว]
ไม่ถึงห้านาที โทรศัพท์ของเขาโทรเข้ามา “อาหนิง รายการยาชุดนี้แปลกเกินไป เธอแน่ใจนะว่าไม่ได้ล้อเล่น?”
“เงินโอนมาแล้ว อีกฝ่ายมีข้อเรียกร้องเดียว คืนนี้ต้องได้เห็นของ ”
ไม่มีเวลามาพูดพล่าม วางสายเสร็จก็โอนเงิน5หมื่นบาท [เกินคืนขาดเติม]
เสบียงที่ต้องเตรียมมีเยอะเกินไป เจียงหนิงหยิบกุญแจแล้วเดินออกไป บังเอิญเห็นรุ่นใหม่ลิมิเต็ดเอดิชั่นที่วางอยู่บนโต๊ะAJ แทบอยากเอาหัวโขกก้อนเต้าหู้ตาย
นางใช้ชีวิตอย่างสมจริงมาโดยตลอด ใครจะรู้ว่าพอเจอหยางเหว่ยชงเข้าก็เหมือนโดนคุณไสยเสียอย่างนั้น
เพื่อไล่ตามจีบเขา ยอมทุ่มทุนย้ายออกจากหอพักไปเช่าบ้านย่านโรงเรียนราคาแพง ไปต่อแถวที่ร้านตอนดึกดื่นเพื่อซื้อให้เขาAJ
รองเท้าของตัวเองไม่เคยเกิน300หยวน ซื้อให้เขา8พันกว่าหยวนรุ่นใหม่ลิมิเต็ด นางใช้เงินไปโดยไม่รู้สึกเสียดายแม้แต่น้อย แต่สุดท้ายแล้วเป็นยังไง?
เขารับของขวัญแล้วก็เอาจี้ไปด้วย ต่อคำสารภาพรักของเธอก็ไม่รับแต่ก็ไม่ปฏิเสธ แถมยังพาดอกฟ้าประจำโรงเรียนไปกินอาหารสำรองของเธอจนหมดในวันไต้ฝุ่น
สามปีแห่งภัยพิบัติ เขาไม่เพียงแต่ไม่ยื่นมือช่วยเหลือ ตอนที่นางถูกปีศาจทุบตีสังหาร กลับทำเป็นยืนดูเฉยด้วยสายตาเย็นชา
รู้อย่างนี้ เธอเอาAJเอาให้หมากินยังไม่ให้เขา
คราวนี้จะดูให้เห็นกันไปเลยว่า หากปราศจากเสบียงสะสมกับมิติติดตัวของนาง เขากับซูเมิ่งเหยาจะใช้ชีวิตหรูหราได้หรือไม่!
พายุไต้ฝุ่นกำลังแรงพัดอยู่ครึ่งเดือน ตามด้วยฝนตกหนักมากติดต่อกันสามเดือน ทั้งเมืองจมอยู่ใต้น้ำ
เจียงหนิงเช่าอยู่ที่ชั้น 1818ชั้น แม้จะไม่ได้ถูกน้ำท่วมแช่ แต่ก็ใช้ชีวิตอย่างยากลำบากไม่ต่างกัน
……
ออกจากหมู่บ้านจัดสรร กินจนอิ่มที่ร้านอาหารเช้าข้างถนน
รีบไม่หยุดพักไปที่ร้านเช่ารถเพื่อเช่ารถตู้บรรทุก รีบไปถึงทันทีAJร้านค้าเฉพาะ พนักงานร้านรู้สึกแปลกใจมากกับคำขอคืนสินค้าของเธอ นี่มันรุ่นใหม่แบบลิมิเต็ดเลยนะ มีลูกค้ารอแย่งกันซื้อตั้งเยอะ ไม่ต้องกังวลเรื่องขายไม่ออกเลยสักนิด
คืนไป8พัน6ร้อยกว่า กักตุนข้าวแป้งน้ำมันเสบียงกินได้สองสามปี จะเอาผู้ชายไปทำไมกัน?
ขับรถไปยังถนนขายประตูหน้าต่าง สั่งประตูสแตนเลสที่หนาที่สุดสองบาน กลอนล็อกฟ้าดินแบบสามขีด รับประกันว่าต่อให้ใช้ค้อนปอนด์ทุบก็เปิดไม่ออก รวมค่าติดตั้งหกพันกว่าบาท
เพื่อประหยัดเวลา เจียงหนิงวัดขนาดให้เรียบร้อยก่อนออกจากบ้าน
ทางร้านกลัวว่าจะตวงไม่แม่นยำ แต่พอรู้ว่าเป็นหมู่บ้านกับตึกไหนก็ตอบตกลงทันที เขารับงานจากทางนั้นไม่น้อยเลย พอได้ยินก็รู้ทางแล้ว “ถ้าเร่งด่วนวันมะรืนนี้ก็ได้ ”
ฝั่งตรงข้ามถนนก็คือร้านกระจก เจียงหนิงเลือกกระจกกันระเบิดที่หนาที่สุด 600หยวน/ตารางเมตร นัดติดตั้งในเช้าวันมะรืนนี้เหมือนกัน
ให้พวกเขาเคาะ ปล่อยให้พวกเขาทุบไป ชาตินี้ไม่มีใครคิดจะถือมีดบุกเข้ามารังแกเธอได้อีก