สองกิโลเมตรใกล้มาก ไม่กี่นาทีก็ถึงปากหมู่บ้าน
เจียงหนิงยื่นเงิน 2,000 หยวนให้เขา เพื่อขอบคุณที่ช่วยชีวิตและฝ่าฝืนกฎจราจร
ชายคนนั้นเสียงเย็นชา "ไม่ต้อง ผ่านทางพอดี"
เห็นว่าเขาไม่รับ เจียงหนิงก็ไม่ถือสา ลงจากรถก่อนเอ่ยเตือน "ไต้ฝุ่นอาจทำให้ไฟดับน้ำประปาหยุด ตอนนี้ยังทัน คุณหาข้าวสาร น้ำมัน ธัญพืชตุนไว้เยอะๆ ได้"
ผลักประตูรถ กอดพัสดุวิ่งฝ่าลมเข้าหมู่บ้าน
เม็ดฝนเม็ดใหญ่ตกลงมาดังเปาะแปะ เจียงหนิงเช็ดหน้าแบบกุลีกุจอเดินออกจากลิฟต์ ไม่คิดว่าพอเงยหน้าก็เห็นหยางเวย์ฉงและซูเมิ่งเหย่าชื่อยืนอยู่หน้าประตูห้องพัก
สองคนเหมือนรอมานาน ใบหน้าหยางเวย์ฉงฉายแววหงุดหงิด ส่วนซูเมิ่งเหย่าคนสวยประจำมหาวิทยาลัยกลับยิ้มหวาน ชุดเดรสสีขาวทั้งชุดดูบริสุทธิ์ไร้เดียงสา
"ทำไมเพิ่งกลับมา?" น้ำเสียงหยางเวย์ฉงหงุดหงิด "เรารอนายตั้งนานแล้ว"
พอเห็นสองคน เจียงหนิงอดคิดถึงเรื่องถูกกลั่นแกล้งสารพัดในโลกาวินาศ และการที่พวกเขายืนมองเธอถูกปีศาจฆ่าอย่างเฉยเมยไม่ได้ อารมณ์ในใจพลุ่งพล่านเป็นทันที
ชาติก่อนตัวเองโง่เองจะโทษใครไม่ได้ ชาตินี้ยังอยากมาดูดเลือดแย่งของวิเศษอีก ก็รอได้เลย!
ความสิ้นหวังที่เธอเคยเจอ พวกเขาจะได้เจอเป็นสองเท่า
เจียงหนิงสีหน้าเย็นชา "มีอะไร?"
ปกติเธอร้อนแรงใส่เขามาก ตอนนี้กลับถูกเมินเย็นชา หยางเวย์ฉงสะอึกไปชั่วขณะ ก่อนเอ่ยถามเชิงตำหนิ "วันเกิดฉันทำไมนายไม่มา?"
"ไม่สนิทกับนาย จะไปทำไม?"
"นาย..." เธอไล่ตามเขาชัดๆ ตั้งแต่ก่อนหน้านี้บอกว่าจะส่งของขวัญที่อยากได้ให้เขา
แน่นอน เขาไม่ได้มาหาของขวัญ แต่เพราะเมิ่งเหย่าอยากรู้จักเธอต่างหาก
ซูเมิ่งเหย่ามองสำรวจเจียงหนิง ยิ้มบางๆ "น้องรหัส"
เจียงหนิงเสียงเย็น "ไม่รู้จัก อย่าเรียกมั่ว"
ซูเมิ่งเหย่าหน้าสลดนิดหน่อย แต่ยังเอ่ยด้วยเสียงหวาน "วันนี้เป็นวันเกิดพี่รหัส พวกเราเป็นศิษย์เก่ากัน มารวมตัวสังสรรค์หน่อยน่า"
วันเกิดผ่านไปตอนเที่ยงแล้ว คุณลากฉันไปชั้นแปดก็แค่อยากชิงของวิเศษเท่านั้นแหละ
"หูหนวกหรือไง?" เจียงหนิงเยาะเย้ย "ไม่เห็นได้ยินที่ฉันพูดเมื่อกี้หรือยังไงว่าไม่สนิท เรื่องวันเกิดมันอะไรกับฉันวะ?"
คาดไม่ถึงว่าเธอจะหยาบคายขนาดนี้ หยางเวย์ฉงเสียหน้าไม่น้อย "เจียงหนิง นายหมายความว่าไง?"
"นายใส่แหวนคู่กับเธอ แล้วชวนฉันไปบ้านนายหลายต่อหลายครั้ง จะคิดคบซ้อนสองเท้าเหรอ?"
"นายอย่าฝันไปหน่อยเลย ฉันไม่ได้คิดอะไรกับนายเลยสักนิด!" หยางเวย์ฉงโกรธจนน้ำท่วมปาก โมโหแล้วพูด "เมิ่งเหย่า เราไปกันเถอะ"
แต่ซูเมิ่งเหย่ากลับไม่อยากไป "อาหนิง เรื่องจริงก็คือ พวกเรามาฉลองวันเกิดพี่รหัส เจอไต้ฝุ่นกลับไม่ได้ คืนนี้ฉันขออาศัยห้องนายได้ไหม?"
"นายป่วยหรือเปล่า บอกแล้วไงว่าไม่สนิท!"
หยางเวย์ฉงหน้าดำเตือน "อาหนิง นายพูดจาให้ดีๆ หน่อย"
"ฉันพูดแบบนี้แหละ กล้าก็อย่ามายวน"
หยางเวย์ฉงลากซูเมิ่งเหย่าจะไป แต่เธอกลับไม่ยอมไป กัดฟันฝืนยิ้ม "อาหนิง จี้ที่นายใส่สวยจัง ซื้อที่ไหนมาเหรอ?"
เจียงหนิงถอดจี้ลงมา "อยากได้เหรอ?"
ซูเมิ่งเหย่าตาเป็นประกาย "ขายให้ฉันได้ไหม? ฉันชอบมันมากจริงๆ"
เจียงหนิงปล่อยมือ จี้หล่นลงพื้น
เธอยกเท้าเหยียบแรงๆ หลายที จี้แตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ในไม่ช้า
หลังจากผูกพันกับมิติแล้ว จี้ก็เสียความแวววาวเดิมกลายเป็นหมอง ไม่มีประโยชน์อะไรอีกต่อไป
ใจคนโหดร้าย ถ้าไม่ทำลายมันต่อหน้าต่อตา ใครจะรู้ว่าซูเมิ่งเหย่าจะทำอะไรลงไป
"การชอบของนาย ทำให้ฉันรู้สึกขยะแขยง!"
จี้ถูกทำลาย ซูเมิ่งเหย่าตกใจแทบกรี๊ดออกมา
แฟนสาวถูกข่มเหง หยางเวย์ฉงโกรธมาก พูดจาหยาบคายใส่เจียงหนิง
เจียงหนิงสีหน้าดุดัน "ไปให้พ้น ถ้ากล้าก็อย่ามาเกะกะหูฉัน"
หยางเวย์ฉงหน้าดำเป็นตูดหม้อ ลากซูเมิ่งเหย่าออกไปอย่างหัวเสีย
เจียงหนิงถึงได้เปิดประตูเหล็กกล้าไร้สนิม เข้าไปในบ้านรีบแกะพัสดุแทบไม่ทัน
ชุดกันหนาวขั้วโลกหนามาก ใส่แล้วนุ่มอุ่น ถุงนอนแบบมัมมี่เย็บจากขนเป็ดหลายชั้น คุณภาพถือว่าแจ่มสุดๆ ฤดูหนาวขั้วโลกจะอยู่รอดได้ก็เพราะมัน
ข้างนอกลมหอนโหยหวน ท้องฟ้ามืดทะมึน
ปิดประตูหน้าต่างให้เรียบร้อย เจียงหนิงหยิบถังพลาสติกสีขาวใบใหญ่ออกมารองน้ำ เต็มแล้วไม่ลืมวางไว้ในห้องน้ำในมิติอีกหลายถัง
เมื่อไต้ฝุ่นฝนกระหน่ำมา หมู่บ้านจะตัดน้ำตัดไฟในไม่ช้า
ปล่อยให้ข้างนอกซัดสาดราวทะเลถล่ม เจียงหนิงยุ่งอยู่ในครัวไม่หยุด ซาวข้าวหุงข้าว ล้างผักผัดผัก
หมูสามชั้นตุ๋น ไก่ตุ๋นเห็ดหอม ปลาต้มน้ำแดง เนื้อตุ๋นหัวไชเท้า หม้อใหญ่ทุกอย่าง ตักใส่ถาดสแตนเลสที่เตรียมไว้ ควันหอมกรุ่นเก็บเข้าวมิติ
ฉวยจังหวะที่ไต้ฝุ่นเพิ่งมา ทุกบ้านกำลังตุนอาหาร ต้องรีบทำอาหารกลิ่นแรงๆ ออกมาให้หมด ต่อไปไม่กล้าเปิดเตาไฟตามอำเภอใจ กันคนอื่นมานึกอยากได้
นึ่งขนมเปี๊ยะ เปี๊ยะไส้หมู เกี๊ยวปั้นจั่น ซาลาเปา เปิดเตาแก๊สกับเตาแม่เหล็กไฟฟ้าพร้อมกัน ยุ่งจนตีสองกว่าจะได้หยุด
เปลี่ยนเสื้อผ้าที่เปื้อนน้ำมัน อาบน้ำอุ่นเสร็จก็ล้มตัวลงนอนทันที
นอนหลับได้ไม่นาน ก็ตื่นเพราะเสียงสว่านไฟฟ้า
เจียงหนิงดึงม่านออก ข้างนอกฟ้ามืดครึ้ม ไต้ฝุ่นกับฝนกระหน่ำโหมโห่
คิดว่ายังไม่สว่าง พอเปิดโทรศัพท์ก็เก้าโมงกว่าแล้ว
ไลน์ถล่มไม่หยุด กลุ่มหมู่บ้านกับกลุ่มชั้นเรียนข้อความไม่ได้อ่าน 99+ หลายคนดีใจกับไต้ฝุ่น"มีดทำครัว"ที่กำลังมา หนอนบริษัทไม่ต้องทำงาน 996 อีกแล้ว นักเรียนได้หยุดกลับบ้าน
ในกลุ่มหลายคนโพสต์รูปหรือคลิปความเสียหายจากไต้ฝุ่น ต้นไม้ล้มทั้งต้น รถหรูถูกของหล่นทับ พายุทอร์นาโดพัดโรงงานสังกะสีฉีกกลาง...
หลายคนเริ่มรู้สึกผิดปกติ ร้องโวยวายว่าตุนอาหารไม่ทัน บอกว่าตอนเลิกงานรีบไปซุปเปอร์ตลาดผักหมดแล้ว ชั้นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเหลือแต่รสผักดอง
เสียงสว่านยังดังต่อเนื่อง เหมือนมาจากห้องข้างๆ
เจียงหนิงงงเล็กน้อย อาคารนี้ชั้นละสามห้อง อีกสองห้องไม่มีคนอยู่เลย
ชาติก่อนน้ำท่วมถึงชั้นสอง คนที่หนีออกมาจากห้องไม่ได้ไปรอความช่วยเหลือ กลับคิดตุกติกกับห้องว่าง รื้อกุญแจเข้าไปอยู่
ช่วงแรกอยู่กันอย่างสงบสุข พออาหารขาดแคลนมากขึ้น สายตาก็ยิ่งมืดมนคิดการใหญ่ แอบงัดประตูห้องเจียงหนิงหลายครั้งกลางดึก
ครั้งนี้ซื้อขวานดับเพลิงมา ถ้ากล้างัด ฉันก็กล้าฟัน
ไม่ใช่แค่เสียงสว่าน ดูเหมือนจะมีเสียงเด็กด้วย
เจียงหนิงเปิดประตูออกไป เห็นประตูห้อง 1801 เปิดกว้าง ประตูเหล็กกล้าไร้สนิมบานใหม่วางอยู่ข้างๆ ชายหนุ่มในชุดลำลองสีอ่อนกำลังเจาะผนัง
พอได้ยินเสียงเปิดประตู เขาหันมามอง
เจียงหนิงตกใจ "เป็นนาย?"