โจวหย่าคิดถึงตัวเองที่ต้องจากพ่อแม่มาอยู่ในชนบทเล็ก ๆ แห่งนี้ ขาดแคลนทั้งเสื้อผ้าและอาหาร ไร้ที่พึ่งพิง วันนี้ยังถูกหลอกลวงเอาความบริสุทธิ์ไปอีก
ยิ่งคิดก็ยิ่งเศร้า แต่ก็ไม่กล้าร้องไห้เสียงดัง ทำได้แค่อุดปากกดเสียงสะอื้นเงียบ ๆ
เธอร้องไห้อยู่พักใหญ่ จนตาบวมไปหมด ถึงนึกขึ้นได้ว่าจะตรวจร่างกายตัวเอง
เอ๊ะ?
เธอหลับตาลงตรวจดูตัวเองอย่างละเอียด ถึงพบว่านอกจากเสื้อผ้าจะฉีกขาดแล้ว ร่างกายของเธอยังบริสุทธิ์อยู่!
หรือว่าคุณชายหานไอ้สัตว์นั่นไร้สมรรถภาพ?
โจวหย่าขยี้ตา ยังมึนงง ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
เมื่อกี้เธอร้องไห้เสียใจขนาดนั้น คิดว่าตัวเองถูกคุณชายหานไอ้สัตว์ร้ายนั่นข่มขืนไปแล้ว
คิดว่าจะต้องถูกไอ้หน้าตัวเมียอย่างหานนั่นล่วงเกิน ช่างอยากตายให้พ้น ๆ ไปเลย!
เธอตรวจดูอีกครั้งอย่างละเอียด ยืนยันว่าไม่ถูกข่มขืนจริง ๆ ถึงได้วางใจ
ไม่ว่าจะยังไง นี่ก็เป็นเรื่องดี!
"ยังดีที่ไม่มีใครเห็น" โจวหย่ามองซ้ายมองขวา รอบข้างเงียบสนิท
ชาวบ้านในหมู่บ้านทำงานหนักมาทั้งวัน หลับกันอย่างสนิท เมื่อกี้เธอร้องไห้ขนาดนั้นก็ไม่มีใครตื่นขึ้นมา
ถ้าเรื่องนี้มีคนรู้ แล้วแพร่หลายไปในหมู่บ้าน เธอสาวบริสุทธิ์คนหนึ่งจะเอาหน้าไปไว้ไหน!
โจวหย่าไม่กล้าส่งเสียงดังอีก รีบกลับหอพักอย่างเงียบ ๆ
อีกด้านหนึ่ง เฉินเจี้ยนหมิงส่งโจวหย่ากลับหอพักแล้ว ก็กลับไปที่ทุ่งข้าวโพดนั่น นั่งยอง ๆ อยู่กับพื้น มองศพของหานด้วยสีหน้าลำบากใจ
"เรื่องมันจะจบยังไงดี ต้องขุดหลุมฝังเขาไว้จริง ๆ หรือเนี่ย?" เฉินเจี้ยนหมิงเอามือเท้าคาง ชาตินี้เพิ่งเคยทำเรื่องแบบนี้เป็นครั้งแรก
"ซู่ ๆ ๆ!"
ทันใดนั้น!
ทุ่งข้าวโพดที่เงียบสงบกลับมีเสียงผิดปกติดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงเหยียบย่ำพื้นดิน ข้าวโพดรอบข้างสั่นไหวไปหมด
"อะไรกัน? กลางดึกแบบนี้ยังมีใครมาอีกหรือ?" เฉินเจี้ยนหมิงตกใจจนสะดุ้ง
ดูจากเสียงแล้ว คนที่มาน่าจะไม่ใช่น้อย!
หรือว่าเรื่องที่เขาจัดการหานตายถูกคนพบเข้าแล้ว?
ศพของหานยังอยู่ตรงนี้ ห้ามมีใครเห็นเด็ดขาด
เขารีบไม่ทันคิดอะไรเยอะ เก็บศพหานเข้าไปในมิติทันที แล้วก็วิ่งหนีสุดชีวิต
"อู๊ด ๆ ๆ!"
ไม่นานนัก สัตว์ร้ายขนาดมหึมาหลายตัวก็ปรากฏตัวขึ้นด้านหลังเฉินเจี้ยนหมิง พร้อมกับเสียงหายใจหอบ ๆ
เขาหันไปมอง ขนหัวลุกไปทั้งตัว!
นี่มันคนที่ไหนกัน? เห็นชัด ๆ ว่าหมูป่าตัวใหญ่สามตัว ดูเขี้ยวงอ ๆ ตะขอ ๆ นี่แล้ว ไม่ใช่หมูบ้านแน่นอน!
ตัวที่อยู่หน้าสุดสูงเกินหนึ่งเมตร หนังหนาเนื้อแน่น ขนแข็งเหมือนเข็ม น้ำหนักอย่างน้อยก็ต้องสามร้อยกว่าชั่ง
อีกสองตัวก็ต้องสองร้อยกว่าชั่ง เหมือนรถถังเล็ก ๆ บ้าคลั่งพุ่งเข้ามา!
"หมูป่ามาจากไหนเยอะแยะขนาดนี้!"
เฉินเจี้ยนหมิงไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน แค่อึ้งไปครู่เดียว หมูป่าหลายตัวก็พุ่งมาถึงด้านหลังแล้ว
ถ้าถูกชนเข้าทีหนึ่ง ไม่ตายก็ต้องพิการ
เขาไม่กล้ารีรอ ขยับสติเพียงนิดเดียว รีบหลบเข้าไปในมิติทันที
"อู๊ด ๆ ๆ!"
พอเห็นเฉินเจี้ยนหมิงหายตัวไปอย่างกะทันหัน หมูป่าหลายตัวก็งงไปพักหนึ่ง หยุดมองหาอยู่ตรงนั้นพักใหญ่
ภายในมิติ เฉินเจี้ยนหมิงตบหน้าอกตัวเอง หายใจแรง ๆ รู้สึกหวาดกลัวตามมาทีหลัง
ยังดีที่มีมิติ ไม่อย่างนั้นวันนี้ซวยแน่!
คำโบราณว่าไว้ หนึ่งหมู สองหมี สามเสือ นี่ไม่ใช่คำพูดหลอกเด็ก!
ชาติก่อนเขาเคยเห็นข่าวหมูป่าทำร้ายคน ผู้เคราะห์ร้ายแทบจำหน้าไม่ได้ ความดุร้ายนี่เหนือกว่าหมีและเสืออีก
"กุ๊ก ๆ!"
เฉินเจี้ยนหมิงยังไม่ทันตั้งสติ ก็ถูกเสียงไก่ขันตกใจจนสะดุ้ง
เอ๊ะ? ไก่มาจากไหน?
ภายในมิติ นอกเหนือจากศพของหานแล้ว ไก่ตัวผู้ตัวใหญ่ตัวหนึ่งปรากฏขึ้นมาเมื่อไหร่ไม่รู้ กำลังเอียงคอมองเขาอยู่
เขากับไก่ตัวผู้นั้นมองตากันอยู่นาน คิดยังไงก็ไม่เข้าใจ
เพราะมิติก็แค่นี้ พื้นที่แค่นี้ เขาเข้าไปสำรวจจนเกลี้ยงตั้งแต่หลายครั้งก่อนแล้ว
อีกอย่าง ไก่ตัวใหญ่ขนาดนี้เห็นชัด ๆ ไม่เหมือนกับไม้ผุ ๆ ท่อนนั้นที่ยากจะสังเกตเห็น
นั่นสิ ไม้!
"หรือว่ามิติจะสุ่มไอเทมให้วันละหนึ่งชิ้น? ครั้งที่แล้วเป็นไม้ ครั้งนี้เป็นไก่ตัวผู้?"
เฉินเจี้ยนหมิงมองไก่ตัวผู้นั้น ไม่กล้าฟันธง ตัดสินใจจะเฝ้าอยู่ในมิติคืนพรุ่งนี้ดูสักตั้ง
พอหันไปมองศพหานอีกครั้ง ในช่วงเวลาสั้น ๆ แค่นี้ ศพกลับเริ่มแห้งเหี่ยวลงไปบ้างแล้ว!
ขวดเงิน รูปหล่อ ชายชราผลักเกวียน อาเวยสิบแปดท่า...
"นี่มันเรื่องบ้า ๆ อะไรกันเนี่ย!"
เฉินเจี้ยนหมิงมึนงงไปทั้งคน
ในหัวเหมือนมีความรู้...บางอย่างเพิ่มขึ้นมาเฉย ๆ!
เพียงแต่ว่าความรู้พวกนั้น เห็นได้ชัดว่าไม่ค่อยจะดีนัก
หรือว่าดินดำผืนนี้จะมีความสามารถพิเศษ ดูดซับศพแล้วสกัดความรู้ได้?
"ไอ้หมอนี่ไม่ใช่คนดีอะไรจริง ๆ ด้วยสิ ในหัวมีแต่ขยะพวกนี้เต็มไปหมด!" เฉินเจี้ยนหมิงรู้สึกขนลุกไปทั้งตัว
ตอนนี้แทบจะมั่นใจได้แล้วว่าเนื้อหาที่ผุดขึ้นมาในหัวกะทันหันนี้มาจากหาน
เขาไม่เพียงไม่รู้สึกเวทนาหานแม้แต่น้อย ยังดูถูกเขามากขึ้นอีก
เนื้อหาพวกนั้นซับซ้อนมาก เหมือนภาพวาดต้องห้าม นอกจากขยะพวกนั้นแล้ว ยังมีเรื่องที่หานเคยทำไว้อีก
เช่น ขโมยชุดชั้นในของสาวปัญญาชน แอบดูสาวปัญญาชนเข้าห้องน้ำ...
ว่าแต่เอวของเสี่ยวหลิวสาวปัญญาชนคนนั้นช่าง...แค่ก ๆ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย!
เฉินเจี้ยนหมิงเพราะมีพื้นเพเป็นพวกห้าดำ ในหมู่บ้านไม่ค่อยได้พูดคุยกับใคร จึงไม่รู้จักสาวปัญญาชนกี่คน
แต่ด้วยวิธีแบบนี้ เขากลับได้รู้ข้อมูลและความชอบของสาวปัญญาชนในหมู่บ้านไปเกือบครึ่งหนึ่ง!
ผ่านไปพักใหญ่ จนศพของหานแห้งเหี่ยวสนิท สมองของเฉินเจี้ยนหมิงถึงหยุดรับข้อมูลใหม่
"ข้อมูลก็เยอะอยู่หรอก แต่ไม่มีอะไรใช้ประโยชน์ได้เลย จะให้เอาความจริงที่ว่าก้นของหวังชิงมีไฝไปข่มขู่เธอได้ยังไงกัน?"
เฉินเจี้ยนหมิงพูดไม่ออก จนสุดท้าย ถึงได้รับกลอนบทหนึ่งเข้ามา
ดูท่าหานปกติก็ไม่เคยทำอะไรดี ๆ เอาไว้ เขารู้สึกสบายใจขึ้นมาทันที
ไอ้แบบนี้ ตายไปก็ไม่น่าเสียดาย!
"ตอนนี้คงใกล้รุ่งแล้วล่ะ"
เฉินเจี้ยนหมิงยืดเส้นยืดสาย วุ่นวายมาทั้งคืน เหนื่อยอยู่เหมือนกัน
ลุกขึ้นออกจากมิติ ยื่นหัวออกไปดูอย่างระมัดระวัง เห็นหมูป่าดุร้ายพวกนั้นจากไปแล้ว
เขารีบเด็ดข้าวโพดบางส่วนเก็บเข้ามิติ แล้วก็ไปที่แม่น้ำ เอาก้อนหินใหญ่ผูกติดกับศพหาน แล้วจมลงแม่น้ำ
พอถึงบ้าน เฉินเจี้ยนหมิงก็รีบเข้าไปในมิติอีกครั้ง ใช้มือขุดหลุมบนดินดำ ปลูกเมล็ดข้าวโพดอย่างระมัดระวัง แล้วตักน้ำพุมารดให้
ทำเสร็จทั้งหมด ก็รู้สึกหิวขึ้นมาทันที
คืนนี้เกิดเรื่องมากมาย จิตใจตึงเครียดตลอดเวลา บวกกับต้องส่งโจวหย่าและจัดการศพ พละกำลังหมดไปหมดแล้ว
พอผ่อนคลายลงมา ถึงรู้สึกหิวจนตาลาย
ไม่รู้ทำไม เฉินเจี้ยนหมิงกับไก่ตัวผู้นั้นสบตากันอย่างมีความหมาย
ยังไงก็เป็นไก่ตัวผู้ วางไข่ไม่ได้ สู้ฆ่ามาทำกับข้าวแก้หิวดีกว่า
"กุ๊ก ๆ!"
ไก่ตัวผู้นั้นเหมือนจะรู้สึกได้ ร้องตกใจแล้วกระพือปีกวิ่งหนี
เพียงแต่มิติก็แค่นี้ ไก่ตัวหนึ่งจะหนีไปไหนได้?
สุดท้ายก็หนีไม่พ้นชะตากรรม ถูกเฉินเจี้ยนหมิงจับได้ ถอนขนล้างสะอาด ผ่าท้องลงหม้อ
"ปีกไก่ย่าง ฉันชอบกิน..."
เฉินเจี้ยนหมิงฮัมเพลงไป ไม่นานนักกลิ่นหอมของเนื้อก็ลอยออกมาจากหม้อ ถึงจะไม่ใช่ย่าง แต่ตุ๋นก็อร่อยไม่แพ้กัน!
เฉินเจี้ยนหมิงน้ำลายไหลทันที ตั้งแต่ข้ามมาที่นี่ เขากินแต่แกงผักป่ากับขนมปังรำ ไม่ได้กินเนื้อสัตว์มานานแล้ว
คิดอะไรก็ได้สิ่งนั้น ไม่มีใครคิดว่ามิติจะสุ่มไก่ตัวผู้มาให้!
ตุ๋นไปประมาณครึ่งชั่วยาม เฉินเจี้ยนหมิงก็รีบตักไก่ออกมาชิมคำหนึ่ง อร่อยจนแทบกัดลิ้นตัวเอง
"ในที่สุดก็ได้กินเนื้อ!" เฉินเจี้ยนหมิงแทบจะร้องไห้
ไก่ตัวผู้นี้เห็นได้ชัดว่าเป็นไก่บ้านที่เลี้ยงปล่อยตามธรรมชาติ ถึงแม้จะขาดเครื่องปรุง แต่เนื้อไก่กลับนุ่มสด ออกจะแห้งแข็งนิดหน่อย
บวกกับเฉินเจี้ยนหมิงใช้ใส่น้ำพุวิญญาณตุ๋น แม้แต่น้ำซุปไก่ก็ยังหอมหวาน
"โคตรจะฟิน โคตรจะฟิน! นานแล้วที่ไม่ได้กินอิ่มขนาดนี้"
เฉินเจี้ยนหมิงเรออย่างเอร็ดอร่อย หันหลังจะปัสสาวะรดข้าวโพดให้เป็นปุ๋ย แต่ภาพตรงหน้ากลับทำให้เขาตะลึง
"นี่...นี่ใช้ปุ๋ยวิเศษอะไรหรือเปล่า? เห็นผลเกินจริงไปแล้วมั้ง?"