เมื่อเจียงอวี้เดินจากไปไกลแล้ว หลินเวยเวยก็มองหลินเจิ้นอวี่ด้วยแววตากังวล
ในดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความน้อยใจ
"พี่คะ งานแต่งวันแรงงานจะจัดตามกำหนดไหม"
"หนูกลัวเจียงอวี้เปลี่ยนใจเหลือเกิน"
หลินเจิ้นอวี่ยกมือลูบหัวเธอ "วางใจเถอะ มีพี่อยู่ ถ้าเจียงอวี้เปลี่ยนใจ พี่ก็จะจับตัวเขามัดไปงานแต่งให้ได้ แต่เธอวางใจเถอะ เธอดีกับเขาขนาดนี้ เขาไม่มีทางทำร้ายเธอหรอก"
หลินเวยเวยไม่อยากให้งานแต่งมีอะไรผิดพลาด
ถ้ามีอะไรผิดพลาดขึ้นมาจริง ๆ เธอคงอยู่ต่อไปไม่ได้
เพื่อจะได้มาอยู่ข้างกายเจียงอวี้ เธอทุ่มเทความพยายามมากมาย จะล้มเหลวไม่ได้
……
ภายใต้แสงจันทร์
หลินทิงคิดถึงโหยวจื่อน้อยใจแทบจะลอยกลับบ้าน
ที่หน้าประตูใหญ่คฤหาสน์ตระกูลหลิน เธอถูกเจียงซูเฉินขวางไว้อีกครั้ง
หลินทิงเพิ่งตอบตกลงหลินเจี้ยนกั๋วกับหลินเจิ้นอวี่ว่าจะแต่งงานกับเจิ้งฮุย เจียงซูเฉินก็ได้รับข่าวทันที
เขาขวางทางของเธอไว้ สายตาผิดหวังมองเธอเหมือนพี่ชายคนหนึ่ง "เสี่ยวทิง ต่อให้ยังไงก็ตาม เธอจะแต่งกับเจิ้งฮุยไม่ได้ ทำไมเธอต้องตกลงแต่งกับผู้ชายแก่ที่อายุมากกว่าเธอสิบเอ็ดปี มีเมียตายไปหลายคนแล้วยังมีลูกติดอีกห้าคนด้วย"
ในโลกนี้ คงจะมีแค่พี่ซูเฉินที่ยอมเชื่อในสิ่งที่เธอพูด
แต่เธอจะบอกความจริงกับเจียงซูเฉินไม่ได้เลย
เพราะเธอไม่อยากทำให้เจียงซูเฉินเดือดร้อน
"พี่ซูเฉิน ฉันบอกไปแล้วว่าต่อไปเรื่องของฉันไม่ต้องให้พี่มายุ่ง"
"พี่กับจิ้งซูอยู่ดี ๆ กันเถอะ อย่าทะเลาะกันเพราะฉันอีกเลย"
เจียงซูเฉิน: "ฉันจะยืนดูเธอเดินลงเหวไม่ได้"
นั่นไม่ใช่เหว
สำหรับหลินทิงแล้ว นั่นคือทางเดียวที่เธอจะปูไว้ให้โหยวจื่อ
ถ้าได้สินเจ้าสาวครึ่งหนึ่งที่แม่ทิ้งไว้ให้ เธอจะยกให้โหยวจื่อทั้งหมด
ถึงตอนนั้นเธอจะทำพินัยกรรมที่รัดกุมไว้
ต่อไปไม่ว่าใครจะรับอุปการะโหยวจื่อ ก็จะมีเงินก้อนหนึ่งคอยเป็นหลักประกันให้
เธอรักษาระยะห่างกับเจียงซูเฉิน "พี่ซูเฉิน ก็ถือว่าฉันไม่รู้ดีรู้ชั่วแล้วกัน ยิ่งกว่านั้น ผู้หญิงมือสองที่เคยติดคุก มีประวัติอาชญากรรม แล้วยังมีลูกพิการอย่างฉัน จะมีทางเลือกอะไรดี ๆ ได้อีกล่ะ"
เจียงอวี้ที่ตามมายืนอยู่ข้างหลังทั้งสอง มองแผ่นหลังซูบผอมของหลินทิงด้วยสายตาโกรธแค้น