สายตาของโจวจื่อเหิงจับจ้องมองหลินทิงอยู่นาน
นานจนหลินทิงเกือบจะเข้าใจผิดว่าผู้ชายคนนี้มีใจให้เธอหรือเปล่า?
แต่ตั้งแต่เล็กจนโต ผู้ชายคนนี้ไม่ค่อยสนใจผู้หญิงสักเท่าไหร่
และอะไรที่เขาอยากได้ เขาก็จะรีบแย่งชิงมา
นี่คือสไตล์ของโจวจื่อเหิง
ไม่มีอะไรที่เขาแย่งมาไม่ได้
ถ้าเขามีใจให้เธอตั้งแต่แรก คงแย่งกับเจียงอวี้ไปนานแล้ว
แต่หลายปีที่ผ่านมา เขาไม่ได้ทำอะไรเลย
เธอคงคิดมากไปเอง
เธอเองก็ใจเย็นพอ หน้าไม่แดงใจไม่เต้น สบตากับเขา
เธอทำตัวปกติ ถามว่า:
"มองฉันทำไม?"
แววตาสงบนิ่งของผู้ชายคนนั้นพลันมืดมนลง
เอื้อมมือออกไป หยิบเส้นผมสั้นๆ เส้นหนึ่งออกจากไหล่เสื้อเธอ
ริมฝีปากเม้มแน่น ไม่ตอบอะไร ปิดประตูรถให้เธอ
มีเพียงลั่วเกาที่ยืนอยู่ข้างๆ สังเกตเห็นว่าเจ้าบ้านที่เมื่อครู่ยังดูอ่อนโยนแต่เด็ดเดี่ยว ตอนนี้อารมณ์เหมือนจะไม่ค่อยดี
ก็ต้องโทษคุณหนูหลินที่ไม่รู้สึกอะไรกับเจ้าบ้านเลย
ท่วงท่าคลุมเครือเมื่อกี้นั้น แม้แต่ลั่วเกายังรู้สึกหน้าเห่อ
เขาจึงเบือนหน้าหนี ไม่กล้ามอง
นึกไม่ถึงว่าคุณหนูหลินจะไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย
การหยอกเย้าของเจ้าบ้านไม่ได้ผลเลยสักนิด!
รถแล่นมุ่งหน้าสู่คฤหาสน์จุนเยว่
กลับมาถึงหน้าหมู่บ้าน ฟ้าก็มืดแล้ว
ทางเข้าออกหมู่บ้าน
รถยนต์หงฉีกั๋วหลี่สีดำคันหนึ่งถูก รปภ. กั้นไว้
เจียงอวี้โทรศัพท์ไปหาผู้จัดการใหญ่ของบริษัทจัดการทรัพย์สินนี้ด้วยตัวเอง
อีกฝ่ายตอบกลับอย่างสุภาพแต่ขอโทษ:
"ประธานเจียงครับ ไม่ใช่ว่าผมไม่ให้เกียรติคุณนะ แต่มีคนสั่งไว้ ถ้าคุณมาที่หมู่บ้าน ให้เข้าไม่ได้"