ทุกคนบนโต๊ะอาหารหันไปมองเจียงอวี้พร้อมกัน
วันนี้เจียงอวี้ดูไม่เหมือนทุกวัน
ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยรอยยุงกัด
ยิ่งเมื่อเขาเดินเข้ามาใกล้ รอยแดงจากยุงก็ยิ่งเห็นชัด
ลำคอระหงที่โผล่พ้นเสื้อเชิ้ตสีขาว มีรอยยุงกัดหลายจุด พร้อมรอยข่วนสีแดง
เจียงอวี้เป็นหมู่เลือดที่ยุงชอบ
หลินทิงรู้ดีมาตลอด
สมัยมัธยม ทั้งสองแอบคบเป็นแฟนกันโดยไม่ให้ผู้ใหญ่รู้
หลินทิงชอบสวนสาธารณะ ชอบริมแม่น้ำ ชอบทุกที่ที่ได้ใกล้ชิดธรรมชาติ
ทุกครั้งที่ไปเดต เธอชอบให้เจียงอวี้พาไปสัมผัสธรรมชาติ
ยิ่งเป็นป่าละเมาะที่มีต้นไม้ดอกไม้เยอะ ยิ่งมียุงชุกชุม
ทุกครั้งที่ไปเดต เจียงอวี้จะถูกยุงกัดเต็มตัว
แต่ตอนนั้น เจียงอวี้กลับชอบไปให้ยุงกัดมาก
เขาบอกกับหลินทิงว่า หมู่เลือดที่ยุงชอบของเขานี่ดีจริง ๆ ต่อไปจะให้ยุงมากัดเขา อย่าไปกัดหญิงสาวที่เขารักที่สุด
เด็กสาวในตอนนั้น บัดนี้กลายเป็นแม่คนแล้ว
พ่อของเด็กอยู่ตรงหน้า แต่หลินทิงกลับไม่อยากให้โหยวจื่อกับเจียงอวี้รู้จักกันอีกแล้ว
ความทรงจำนั้นคือสิ่งที่หลินทิงอยากลืม แต่ก็ลืมไม่ลง
แค่เห็นรอยยุงกัดบนตัวเจียงอวี้ เรื่องราวในอดีตก็ผุดขึ้นมาในหัวอย่างห้ามไม่ได้
เธอมองเจียงอวี้แวบหนึ่ง
ผู้ชายคนนี้ เมื่อคืนก่อนอยู่ใต้ตึกที่พักเธอ ให้ยุงกัดทั้งคืน
เมื่อคืนวานไปให้ยุงกัดที่ไหนมาอีก?
แต่มันเกี่ยวอะไรกับเธอด้วยล่ะ?
เธอละสายตากลับอย่างไม่แยแส เห็นลั่วลั่วกำลังซึมเศร้า ก็รู้สึกสงสารจนต้องตักโจ๊กลูกเดือยให้ถ้วยหนึ่ง
โจวฉีเพิ่งเสียชีวิต เด็กยังไม่หายจากความทุกข์โศก
หลินทิงนึกถึงว่าโหยวจื่อก็กำลังจะไม่มีแม่เช่นกัน ก็เศร้าใจอย่างที่สุด
"ลั่วลั่ว ถ้าไม่อยากกินขนมปัง กินโจ๊กลูกเดือยหน่อยนะจ๊ะ"
ลั่วลั่วยังก้มหน้างุด "ขอบคุณค่ะคุณน้า หนูไม่อยากกิน"
"แล้วกินโยเกิร์ตไหมจ๊ะ" หลินทิงถามอย่างอ่อนโยน
สายตาของเจียงอวี้จับจ้องที่หลินทิง
ตั้งแต่เขาเข้ามา เธอไม่แม้แต่มองตรง ๆ สักแวบ เหมือนเขาเป็นอากาศ
แต่เธอกลับนั่งร่วมโต๊ะกับซ่งลวี่เฟิงและเด็ก ๆ กินอาหารเช้ากันอย่างอบอุ่น
ราวกับมีก้อนหินมหึมากระแทกใส่กลางอก
ท่ามกลางอากาศบริสุทธิ์ เจียงอวี้กลับรู้สึกอึดอัดหายใจไม่ออกอยู่ครู่ใหญ่